domingo, 8 de marzo de 2009

THE WALTONES The Deepest (MX, Medium Cool, 1988)

THE WALTONES Spell It Out (MX, Medium Cool, 1988)


THE WALTONES She Looks Right Through Me (MX, Medium Cool, 1987)

Aínda que non deixa de seren un pouco raro, a finais dos oitenta víanse polas tendas de segunda man da Coruña discos do pequeno selo británico Medium Cool especializado sobre todo en iso que agora chaman jangly guitar-pop e que incluía na sús escudería a bandas como The Raw Herbs, The Rain, The Popguns, The Corn Dollies e sobre todo a The Waltones que eran sen dúbida os que máis me gustaban. The Waltones viñan de Manchester e eran Alex Fyans (batería), Mark Collins (guitarra), James Knox (voz e harmónica) e Manny Lee (baixo e coritos). Deixaron cinco singles entre 1987 e 1989 e un Lp "Deepest", que non tivo repercusión por mor dos problemas derivados tanto da quebra da distribuidora como dos de Medium Cool e aínda que o intentaron de novo non sucedeu nada, unha mágoa porque as súas cancións estaban moi ben, con bos ganchos, boas guitarras e boas melodías.

The Waltones


FELICE TAYLOR I Feel Love Comin´ On (Single, Sintonía, 1967)

Outro single máis de Felice Taylor publicado en España polo selo Sintonía especialistas en editar discos cun son realmente terrible así que tiven que meterlle algún filtro para mellorar a opacidade. As dúas canción moi bailables seguen a liña adiantada por "It May Be Winter Outside" con ese toque Diana Ross. Eu xuraría que tamén tiña o terceiro dos singles desta etapa pero non o atopo, así que haberá que esperar ata que apareza.

sábado, 7 de marzo de 2009

BAILAR, CANTAR Y SOÑAR Varios (LP, Unic-Ekipo, 1971)

Hoxe toca unha desas recopilacións frikis e variadas dos primeiros setenta que me molan porque sempre aparecen sorpresas. Da cara A pódense salvar a versión de King Crimson por Evolution, aínda que King Crimson non teñen clube de fans en Limodre, o bubblegum de James Royal e The Wake e a simpática "Un, Dos, Tres,... al Escondite Inglés" que volta a recurrir ao tópico das vikingas:
El avión llegará hasta mi nación
De allá traerá chicas nórdicas
A jugar sin parar vienen ellas ya.
Da cara B se un non ten moito rubor verá algo na peza de Gente Joven "Amigo Manuel" realmente pegadiza e en Clock cun gran momento soul, de The Complete Cycle xa posteamos o seu single hai un mes. Unha das que me gustan especialmente do disco é "Yo vengo del campo" de Borys con unha estrana mestura entre os Amaya e José Feliciano. O disco péchase con "Faces In The Fire" dos americanos Fresh Air, cuxo único disco "A breath of Freah Air" está bastante ben.

Cara A
1 IMAGEN Serafina (2:45)
2 EVOLUTION In The Court Of Crimson King (3:06)
3 FRATERNIDAD Aleluya (2:46)
4 JAMES ROYAL Noah (2:09)
5 THE WAKE Over And Over (2:25)
6 MANUEL SALQUERO Historia De Amor (3:12)
7 MARTES 13 Un, Dos, Tres,...Al Escondite Inglés (3:01)

Cara B
1 5 CHICS Vamos a La Playa (2:27)
2 JIMMY FREY Manda Rosas A Sandra (3:01)
3 GENTE JOVEN Amigo Manuel (2:39)
4 CLOCK Lucy (2:31)
5 THE COMPLETE CYCLE I´m On The Road Again (2:11)
6 BORYS Yo Vengo Del Campo (2:58)
7 FRESH AIR Faces In The Fire (3:51)

venres, 6 de marzo de 2009

RICK NELSON In Concert (LP, MCA-Movieplay, 1970)

Contra 1969, Rick Nelson, antes coñecido como Ricky, levaba tempo intentando sacarse de enriba a imaxe de teenage idol que chegara a paralizar a súa carreira. Un par de anos antes lanzárase a gravar un par de discos de country botando man de Clarence White, aínda session man antes de converterse nun Byrd de pleno dereito. De aí a escoitar a Dylan ou Randy Newman e comezar a frecuentar o Troubadour, lendario punto de encontro de country rockers, singer-songwriters e demais fauna enrollada de LA, non había máis ca un pasiño. Randy Meisner, recén saído de Poco e de camiño aos Eagles, axudoulle a por en pé a Stone Canyon Band, que debutaría ese ano cunha serie de celebrados concertos no Troubadour que se convertirían na súa tarxeta de presentación discográfica. En Rick Nelson in Concert retella algún dos seus clásicos, leva a Dylan ao seu terreno (¡por partida triple!), bota man de compositores novos coma Eric Andersen ou Tim Hardin e compón novas e máis que dignas cancións, que o seu grupo, coa fantástica steel guitar de Tom Brumley á cabeza, entrega con pericia e vigor instrumental, ensinando os dentes cando compre. Tal vez á voz de Nelson lle faltara a persoalidade necesaria para ser un dos grandes, pero de que a cousa non era unha estrataxema de estrela do rock vida a menos, deu fe nada menos que o mismísimo Lester Bangs nunha crítica positiva no Rolling Stone.

mércores, 4 de marzo de 2009

ROSAS EN BLANCO Y NEGRO Orgasmodelia (LP. Romilar-D, 1992)


ROSAS EN BLANCO Y NEGRO Rosas En Blanco y Negro (MLP, Romilar-D, 1990)

Siempre tuve debilidad por los dos únicos discos que dejaron los vallisoletanos Rosas en Blanco y Negro sobre todo teniendo en cuenta que en aquellos tiempos hacer sicodelia en España y además en castellano era algo casi de iluminados y que dejó muy pocos acercamientos al género, evidentemente los Negativos son los más conocidos pero también estabán Miguel Ángel Villanueva y sus proyectos, Los Cardíacos en alguna de sus fases, Lagartija Nick cuado grababan para Romilar-D o los Ilegales que siempre dejaban algún toque en sus discos como la magnífica "En el pasado" de su Lp "Chicos Pálidos Para la Máquina".

El grupo se formó en 1988 con César Parrado: voz, guitarra, Simon Duggan: guitarra y voces, Manolo Trujillo: bajo y voces y Agustín Villafáñez: batería, todos con experiencia en otras bandas pucelanas como Reflejos, Exit o Replicantes, excepto Simon que había estado tocando en distintos grupos de su Gales natal antes de entrar en la Orquesta Sinfónica Ciudad de Valladolid. El sello Romilar-D se fija en ellos tras su primera maqueta registrada en el 89 y les brinda la posibilidad de grabar algo que hacen en Londres en la primavera de 1990. El resultado es un Mini Lp de 8 temas "Rosas en Blanco y Negro" que aparece ese mismo año y que está repleto de efluvios sicodélicos, algunas veces un poco espesos pero igualmente celebrables. Mis favoritas sin duda "Mala Chica" y "A muchos años luz" en la que juegan con el "2000 light years from home" de los Rolling Stones. A finales de ese año Oskar Vizán que venía de "El Viaje de las Flores" otro grupo de Valladolid sustituye a Manolo como bajista.

Para su segundo y último disco "Orgasmodelia" el grupo ya no cuenta con Simon Dugan que unos meses antes de la grabación había regresado al Reino Unido. El Lp se publica en el 92 y sigue una línea muy similar al primero con grandes momentos como "En el Metropol", un homenaje a uno de los baretos guais de Valladolid en aquellos años, "Lágrimas, Amor y Sangre" o "Sobre la Fortuna". Con ocasión de la gira para promocionar el disco pasaron por Coruña y desgraciadamnte para ellos creo recordar que no había ni diez personas viéndolos. Un saludo para ellos si alguna vez leen esto.
Rosas en Blanco y Negro

Después de tanto tiempo recibimos noticias de  Simon Duggan que nos aclara una serie de cosas con respecto al segundo disco del grupo:

Un saludo, 18 Rodas. Soy Simon Duggan y te escribo desde Londres, donde llevo viviendo y trabajando 21 años ya. He tardado 4 años pero, como ves, finalmente he llegado a leer tu pagina.... Me ha hecho ilusión ver que a pesar de los años aun se reconoce nuestro trabajo. Gracias por tu pagina. Aunque me gustaría matizar algo. Dices que para el segundo/ultimo disco el grupo ya no cuenta con Simon Duggan... La verdad es que “Orgasmodelia” es una cuarta parte mío, ya que lo trabajamos juntos hasta el punto de tener una grabación completa de todo el disco hecho por “Armando Records” en Valladolid. Lo que paso es que no pude estar en la grabación que se hizo en Madrid tres meses después de mi marcha, pero antes le enseñe todas mis guitarras a Oscar para que pudieran grabarlo en mi ausencia. Así que ya ves, “Orgasmodelia”, aunque mi nombre no aparezca como autor de las guitarras que Oscar toca, todas son mías y, por lo tanto, esa parte de Orgasmodelia que me corresponde.

luns, 2 de marzo de 2009

GARY SHEARSTON Dingo (Charisma-Fonogram, 1975) @



Hace ya unos meses, charlando con Estrume, coincidimos en el hastío que nos producen los accesos místicos de algunos de nuestros músicos favoritos. Tanto es así que el musical pareciera un campo especialmente abonado para las supercherías teológicas- seguro que ahora tenéis en mente un sinfín de ejemplos. Cierto es que no siempre son desdeñables los resultados artísticos de tales iluminaciones; y éstos son, al fin y al cabo, lo que nos interesa aquí y ahora.

El ejemplo de Gary Shearston muestra lo que sería deseable en estos casos. Nacido en el 39 en Inverell, un bucólico paraje de Nueva Gales del Sur, en el seno de una familia tradicional, y criado en la granja de su abuelo en la localidad próxima de Tenterfield mientras su padre combate en la II guerra mundial, su infancia se sucede en una serie de nostálgicos fotogramas: toda la familia cantando alrededor del piano que mamá suele tocar los domingos al regresar de la iglesia en una vieja carreta tirada por dos majestuosos caballos no menos abnegados que el pequeño poni que aguarda atado en la herrería del pueblo mientras Gary asiste a la escuela… hasta que todo cambia cuando una impertinente sequía les lleva a abandonar el rancho que el padre de Gary había recibido como veterano de guerra; deciden trasladarse a Sidney.

Tras abandonar la escuela a los 16 años, donde “no parecía estar aprendiendo nada útil”, aborda las más diversas artes y oficios: titiritero itinerante, corresponsal de prensa en turno de noche, actor de teatro y director de escena…hasta desembarcar con 19 años en su faceta de cantautor profesional; atesora un vasto repertorio extraído del folk tanto de tradición australiana como irlandesa, inglesa y americana. Su profunda voz de crooner sin afectación se curte rodando por hoteluchos y clubs mientras el folk comienza a hacerse popular en Australia.
Artigo completo
English notes from the backcover

domingo, 1 de marzo de 2009

JOHNNY JOHNSON & HIS BANDWAGON Honey Bee (Single, Stateside-EMI, 1972)

Aquí vai outro single máis de Johnny Jonson & His Bandwagon, nesta ocasión con producción e composición dun dos titáns da música disco británica dos setenta, o gran Biddu, que aparte das súas cousas coa Biddu Orchestra tamén estivo detrás de éxitos para Carl "Kung Fu Fighting" Douglas ou a nosa apreciada Tina Charles. A cara A é un enchepistas con certo toque northern soul mentras que a cara B "I Don´t Know Why" non ten demasiado gancho.