BABEL - Sube A Mi Tren (1982)

Outra macarrada que atopei nesta recopilación que editou o selo Victoria para aproveitar o tirón do hard-heavy rock que se facía nos primeiros 80. O resto do disco mete un pouco de medo pero este tema de Babel, grupo do que non sei nada, ten o seu aquel..

PIRÁMIDE - Diablos De La Noche / Caminos (Sociedad Fonográfica Asturiana, 1982)

Asturianos, aínda que non sei de  onde. Típico disco que se ve pouco e que tiña como tema estrela esta macarrada que se pode escoitar no reprodutor. "Caminos" é unha baladiña tipo Burning que non ten nada destacable.

JENNIFER - Chelsea Morning / The Park (Parrot, 1968)

Jennifer Warnes era no ano 1968 unha rapariga aspirante a folk singer que debutaba con esta adaptación do tema de Joni Mitchell. Quince anos máis tarde acadaría sona mundial en compaña de Joe Cocker con aquel coñazo titulado  "Up Where We Belong", tema estrela de "Oficial e Cabaleiro".

FOREST GREEN - Forest Green (Capitol, 1973)

Supoño que estes rapaces debían un favor a alguén porque a portada é fea de carallo, algo que non sucede co contido que é máis que aceptable e entretido, un pouco de pop, outro pouco de rock e certos toques progres para estar á moda, todo envolto cunha boa sección de vento. As que máis me gustaron son as tres que firma o guitarrista. Estas son as notas da contaportada.

Since its formation In the Spring of 1970. Forest Green has devoted itself to a full-time. eminently professional exploration of its roots. influences. and the techniques at Its command. Combining sensibilities that stem and range from classical to the self­widening channels of Improvisational Jazz. Forest Green puts together a sound that is at once logical. tight. and satisfying. Most Importantly, what emerges from the sophisticated mix -with its splendid Incorporation of elements as diverse as a Big Band Sound or a Latin Pulse- is an exuberant lyrical innocence; a sense of wonder at all the wit and emotion that music may convey 

True then to the City of Philadelphia whose sound Forest Green has helped to further define, and to all others now interested in their music, Forest Green delivers a message of Youth and life aspiring to newer, more procressive horizons.  

Matt Damsker, Associate Editor of 'The Drummer

VOUS DANSEZ? LE JERK (Music For Pleasure, 1972)

Que leva a un a pillar discos como este? A resposta é sinxela: a selección das versións e o prezo. Dos grupos e solistas participantes, os únicos relativamente coñecidos son o roqueiro Dick Rivers e os Cuff Links que fan unha gran adaptación dun tema de Ringo Starr. O resto das bandas son probablemente só nomes para o momento. A destacar os tres temas da Motown interpretados por Carême.

FOGGY MENTAL BREAKDOWN - Pleased To Meet You (EP, Man, 1995)

Foggy Mental Breakdown viñan de Vigo e a verdade nunca me dixeron moito ou case nada pero atendemos a petición de alguén que andaba na procura da canción que se escoia no reprodutor.

KAI OLSSON Once In A While (EMI, 1975)

Para aquellos que no sigan con verdadera fruición la carrera musical de la familia Olsson, decir que Kai es uno de los cuatro hermanos de Nigel Olsson, miembro de los fantásticos Plastic Penny pero conocido fundamentalmente por ser el batería de la banda de Elton John durante buena parte de los setentas. "Once in a while" suponía la segunda incursión discográfica del chaval después de su paso por Longdancer que llegaron a publicar un único y agradable disco de folk-rock titulado  "If It Was So Simple" y en en el que coincidió con Dave Stewart, futuro eurítmico. Excepto "Is it love" que está grabado en los USA con el grupo Orleans de banda de apoyo, el resto cuenta con lo más granado de los sesioneros británicos del momento, Mick Grabham, Tim Renwick, Dave Mattacks, John Turnbull o Dee Murray, que proporcionan el acompañamiento perfecto para el pop rock clásico del bueno de Kai.

TOMMY E MARCO - Piccolissimo (Sugar, 1977)

O dúo Tommy e Marco eran algo así como uns Victor e Diego á italiana. O romano Marco Perfetto xa tiña certa experiencia no mundillo discográfico nos primeiros setentas, non así Tommy Battistoni que facía o seu debú neste Lp que á postre sería o seu único traballo coñecido. Básicamente un disco de cantautores na súa vertente máis acústica con algúns temas molóns como o que se pode escoitar no reprodutor.

LUCIO BATTISTI - Emociones (Numero Uno, 1977) + Bonus

En 1977 presentouse o álbum "Io tu noi tutti" co título de "Emociones", gravado en Madrid en outubro dese mesmo ano. Nel exclúese con respecto ao orixinal italiano a canción "Questione dei cellule", sendo substituída por "La canción del sol "(La canzone del sole). O punto de referencia deste disco non é o orixinal italiano, senón a versión en inglés, que saíu ao mercado co título de "Images", tanto pola duración dos temas como pola tipoloxía das intervencións vocais, que recalcan nos contrapuntos o que se fixo no disco inglés. Ni un solo minuto de "No querernos" (Neanche un minutto di non amore”) grávase de xeito idéntico á versión inglesa, con partes da versión italiana que están ausentes. Pero a maior diversidade con respecto ás outras dúas versións deste disco (a italiana e a inglesa) escóitase na parte vocal, enriquecida con numerosas intervencións de contrapunto completamente novas, a miúdo a tres voces, chegando ata as catro no coro de "La canción del sol". Así mesmo aprécianse substanciais diferenzas na longa liña vocal dos versos finais de "Intérprete de un film". Nalgúns casos tamén varía a mestura, que presenta lixeiras diferenzas con respecto ás outras versións do disco: algúns instrumentos teñen unha ubicación distinta no espazo sonoro, a outros se lles presta unha maior ou menor atención e, en xeral, tense a impresión de que o artista fronte ao labor realizado un ano antes, trata de dar unha impronta máis persoal a tódalas cancións, evidentemente insatisfeito tanto da versión en italiano, como da versión en inglés. Certamente as novas intervencións vocais proporcionan unha interesante unidade ao traballo, e ata a dubidosa base musical da canción de "The sun song" enriquécese coa voz en español, mérito sobre todo da indubidábel maior afinidade de Battisti con esta lingua con respecto á inglesa, o cal fai gañar á parte vocal en fluidez e inmediatez ata o punto de transformar decisivamente tódalas cancións.

A serie de gravacións en español continúa en 1978 con "Una muchacha por amigo" (Unha donna per amico), que non contén diferenzas substanciais con respecto ao orixinal en italiano, coa excepción da edición da finalización, que reduce a canción de 4’23” a 3’55”. A cara B, "Ningún dolor" (Nessun dolore), en cambio, non sofre ningunha variación.

Coa publicación en 1980 de "Una triste jornada" e "La cinta rosa", versións de "Una giornata uggiosa" e "Con il nastro rosa" péchase a serie de gravacións en español de Lucio Battisti. "Una triste jornada" reduciuse en duración de 4’48” a 4’10” grazas á eliminación do longo intro con tronos e lóstregos, iniciándose directamente coa guitarra rítmica acústica dun xeito bastante infeliz a causa do efecto da edición no comezo da canción. Mentres, para "La cinta rosa" non se utilizaba a versión curta do sinxelo en italiano, senón en cambio a versión longa do álbum, co fin de dar espazo á marabillosa parte de guitarra eléctrica de Phil Palmer e permitir a Battisti a mesma intervención vocal que na parte final da versión en italiano, coa adición, como contrapunto, da parte vocal presente no comezo da canción.

POOR BOYS - Ain't Nothin' In Our Pocket But Love (Rare Earth, 1970)

"I say this without qualification: This is the the best bubblegum album I've heard in a while, and it didn't originate from the Kasenetz-Katz factory. Full of short, catchy songs, cheesy organ, fuzzy guitar, and occasionally trashy lyrics with falsetto backing vocals, The Poor Boys have it all. Who are these guys, how did they end up on a Motown subsidiary, and where did they promptly disappear to afterward? Well, a trio is pictured on the cover, and several songs are written by an unfamiliar threesome of "R. Fazio, T. Corio, E. Corlis," who I'm guessing must be the group. A bit of Google searching turns up some first names of Robert, Thomas and Edwin, respectively -- but that's about it. In the production chair is the always-reliable Michael Valvano, a familiar name on Motown and other Detroit area productions. And that's about all I can tell you about it. Billboard notations indicate this came out toward the end of 1970, a couple years late for the bubblegum genre, which could be part of why this is so obscure; I wonder if it's another album/band that the label essentially sat on for a time, as with Milwaukee's Messengers?"  Bob Koch