"Heidi"

Ya no me acordaba de este single hasta que ví que nuestro vecino Sebastián Paredes recuperaba un bonito tema de sú tercer y último elepé. "The lady I love" fue el single intermedio entre los dos primeros discos del dúo y aunque no apareció en la versión inglesa de "A Tear and a Smile", sí lo hizo en la americana. Más interesante me resulta "Heidi", una bonita tonadila compuesta por Leo O'Kelly,  y que no aparecería en ninguno de sus tres discos grandes. Aquí va el texto de la hoja de promo que acompañaba al single.

***

En el año y medio que lleva Tir Na Nog en Inglaterra, han dado a conocer su nombre y su música individual, conocida por una gran multitud, han viajado con Jethro Tull y Cat Stevens, participando en el Wesley Festival y en Cristal Palace Garden Party, viendo así su primer album titulado simplemente "Tir Na Nog", manteniéndose clasificado durante cinco semanas en las listas.

Su segundo album "A Tear and a Smile", lo distribuye ahora Chrysalis y ha sido grabado mientras que ellos están creando una gran cantidad de seguidores por todo el país. Durante los últimos cuatro meses, Tir Na Nog, ha estado en los estudios, completando un nuevo album y han vuelto a viajar con Jethro Tull, actuando por todo el país y consiguiendo repetidas veces, que el público le reclame para futuras actuaciones. Entre medias de esto, han grabado un single titulado "The lady I love".


Este single, no es lo suficientemente representativo para lo que Tir Na Nog puede hacer. La música que Leo O'Kelly y Sonny Condell han puesto en el nuevo album es un logico despliegue de ellos mismos, como músicos e individualistas. Como todas las personas creativas, Tir Na Nog es una combinación de fuerzas separadas.


Sonny Condell, es ese tipo da personas, que prefiere vivir en la tranquilidad de County Wiclow ,que en  Londres. Leo O'Kelly , aunque nació en Carlow, a 30 millas de Wicklow, está más influenciado por la vida de la ciudad y su música, está afectada por la vida en la carretera, como se demuestra en sus canciones.

Sus canciones están ahora más influenciadas por la vida de la ciudad. En los 16 meses, desde su llegada a Inglaterra, han hecho un gran camino. Han recorrido ciuddes lejos de Kicklow y Carlow, la gente que han encontrado, los sitios que han visitado y las circunstancias que se han encontrado, han hecho crear "A Tear and a Smile". Donde ellos han unido un bajo, una bateria y hasta cuerdas con sus propias guitarras, percusión y voces. 

"This World Goes Round"

Ni la más remota idea de la vida, obra y milagros de Palace aunque supongo que serán los McWalter y Thornett que firman estas dos canciones con cierto aroma a primitivo synthpop. La procucción es de Colin Thurston que se haría mundialmente famoso trabajando con Magazine, The Human League o Duran Duran.

"New York Wakes"

Horslips eran irlandeses y les iba el rollo del rock celta y la megalomanía propia de quién gusta de los discos conceptuales como "The Book of Invasions: a Celtic Symphony" o su continuación "Aliens", de donde están extraídos los dos temas, y en el que los chavales nos relatan la historia de la emigración irlandesa de mediados del XIX a causa de la hambruna por la mala cosecha de patata.

 
"I Created a Monster"

Algo de soul sureño co texano Z.Z. Hill, de nome real Arziel Hill, que a mediados da década dos setenta estaba gravando para UA despois dunha respectada etapa en Kent pero sen recoñecemento masivo. Uns anos despois, xa no selo Malaco, acadaría os seus momentos de gloria pero non os puido disfrutar moito xa que morrería en 1985.  "I Created a Monster"é un tema funki de Lamont Dozier que tamén se encarga da produción.  "Steppin´ In The Shoes of A Fool" é moito máis pop.

 
"Little Wing"

"Hendrix in the West" was a posthumous live album by Jimi Hendrix, released in January 1972. The album contains songs from Hendrix's performances at the Royal Albert Hall on February, 24, 1969, the San Diego Sports Arena on May, 24, 1969, Berkeley Community Theatre on May 30, 1970 and the Isle of Wight Festival on August 30, 1970. The album's credits mislabel "Little Wing" and "Voodoo Child (Slight Return)" as being recorded at the San Diego Sports Arena, when in fact these 2 tracks were recorded at the Royal Albert Hall on February 24, 1969. (Wikipedia)

"La Ragazza Del Piper"

Xa falamos de Caterina Caselli hai uns meses con motivo da súa estupenda adaptación de "Days of Pearly Spencer" de David McWilliams pero hoxe recuperamos este Ep con tres temas en castelán  incluídos os seus primeiros éxitos "Ninguno me puede juzgar" e "Es la juventud", a adaptación do "Baby Please don´t go" de Big Joe Williams vía Van Morrison e Them. A que máis me mola é a única en italiano  "La ragazza del Piper", unha homenaxe ao "Piper Club", o sitio máis enrollado de Roma naqueles anos. A canción comenza cun solo de baixo Fender que toca Caterina, pero está cantada por unha voz masculina, probablemente un dos músicos de Gli Amichi, o seu grupo de acompañamento.



 
"Twistin´ The Madison"

Cando hai anos decidín apuntarme con Franki a unhas clases de baile para principiantes que daba a Asociación de Veciños de Pastoriza, tomei a decisión de especializarme no Madison porque desde sempre me chamara a atención. Aínda que non moita xente o sabe, co tempo fun quen de dominar os pases básicos  e de feito estou a preparar un video nun estilo semellante ao que segue.


Pode mercar a compilación "Un Par de Cosas" (1991-2000) en Hanky Panky Records.

 
 "Estación Sideral"
 

Ao igual que Ovidi Montllor, Píldora X viñan de Alicante chegaron a publicar, que eu saiba, un Ep, dous sinxelos e un par de cds. Debutaron con "Estación Sideral" para Subterfuge e a verdade o seu rock con influencias sicodélicas parecía un pouco fóra de sitio no selo madrileño que andaba naqueles anos máis interesado noutros estilos. Malia que a voz do cantante me cansa un pouco, en tódolos seus discos hai cancións que están ben. Neste en concreto a peza que dá título é a versión dos Doors de "Peace Frog" molan. Hoxe en día parte deles están tocando como Los Pájaros.

Entrevista para o fanzine Subterfuge
 



"Ell" 

De Ovidi Montllor lembro sobre todo a súa participación como actor en "Furtivos" e "La Fuga de Segovia" pero da súa carreira musical teño un baleiro considerable porque o folk e a canción protesta nunca foi un dos meus xéneros favoritos malia que nos setenta traguei moito porque os meus amigos maiores eran bastante afeccionados. Este sinxelo foi o terceiro da súa discografía e aparece aquí por "Ell" unha peza de acid folk celtíbero cun sitar moi molón que toca Pi de la Serra. A destacar tamén a portada coas "Tres Gracias" de Rubens e os seus decorosos  bikinis.


 
"Take To The Mountains"

"Take To The Mountains" foi o terceiro sinxelo do que fora vocalista e baixista dos londinenses The Quiet Five cos que estivo ata 1968. Coa axuda de Tony Hazzard principiou unha carreira en solitario que tivo nesta canción o seu momento de gloria relativa . "But It´s Now I Need Your Love" ten un toque máis Bee Gees.


"Surprise, Surprise"


ARNOLD, MARTIN Y MORROW, componentes del grupo BUTTERSCOTH, son de sobra conocidos por todos los aficionados españoles. CHRIS ARNOLD, DAVID MARTIN Y GEOFF MORROW son los compositores más famosos del Reino Unido. Sus canciones han sido grabadas por artistas tan importantes como Elvis Presley, Cilla Black, Petula Clark, Cliff Richard y The Casuals entre otros:

BUTTERSCOTH tienen un single, anterior a este, en España, donde estaba incluído "Don t you Know" que al igual que este "SURPRISE SURPRISE" fue éxito en Inglaterra y Holanda.

"Surprise Surprise" (En España «Feliz, Feliz») es ya conocido en nuestro país. Esta es la versión original, nº 6 en Inglaterra, en las voces de sus creadores, BUTTERSCOTH el grupo de mayor futuro musical, éomo se le ha definido en Gran Bretaña atendiendo a las extraordinarias cualidades que como compositores tienen ARNOLD, MARTIN Y MORROW. Los BUTTERSCOTH. 



"Sally Don´t You Cry"


"Osaka" foi o sinxelo de debú do alemán Jurgen Drews,  pero o que me chamou a atención para mercalo foi a cara B "Sally Don´t You Cry", unha bonita peza de Giorgio Moroder que puxemos hai unhas semanas e que desgraciadamente non mellora a orixinal. Se vos sentides con forzas para investigar e afondar na súa carreira podedes visitar a páxina do coñecido popularmente como "Rey de Mallorca".



"Is The Night To Cold For Dancin´"


Dous temas do segundo elepé en solitario de Randy Bachman que viña de abandonar aos Bachman Turner Overdrive. A peza que dá título ao elepé non vale moito pero "Is The Night To Cold For Dancin´" é unha baladiña guai.



"Domingo en el valle"


Un pouco de sunshine pop á española cos valencianos Los 4 Ros e dúas entretidas adaptacións do "Let´s go to San Francisco" dos Flowerpot Men e o "Pleasant Valley Sunday"  dos Monkees ademáis dun orixinal titulado "Con el nacer de un nuevo día" que lembra moito aos arranxos vocais de grupos como Nuevos Horizontes e que non está nada mal malia a súa letra. "Adios Amor" non vale nada.



"Back on the street again"


Aquí está o "Happy" que fixeron The Sunshine Company, para o meu gusto inferior á The Blade of Glass. A cara B "Back on the street again" é moito mellor. 


"Happy"


THE BLADES OF GRASS

Presentamos en este single las primeras grabaciones de «THE BLADES OF GRASS», un grupo que recientemente causó gran admiración en toda Norteamérica al situar la canción "HAPPY" entre los diez discos más vendidos en los EE. UU.
  El grupo lo componen Bruce Ames; guitarra rítmica y cantante; Marc Black, guitarra solista;  Frank Di Chiara, bajo y Dave Gordon, batería. Ninguno sobrepasa los diecinueve años. Sus ídolos: Los Young Rascals, Los Beatles... ¿Sus deportes favoritos? ¡Las chicas! Sueñan con el éxito y por el momento han logrado la parte quizá más difícil: triunfar en EE. UU. Sus productores, Steve y Bill Jerome, fueron, asimismo, productores del gran éxito de The Fifth Estate "¡Ding, dong, la bruja está muerta!"

***
From Rochester, NY, one of the later signings to legendary New York Doo-Wop label Jubilee Records; The Blades Of Grass were one of the prime east coast exponents (along with The Free Design) of that usually West coast genre of Sunshine Pop. It's complex, baroque harmonies and optimistic atmosphere having a much overlooked but firm second front in the city that never sleeps.

Indeed, the group's first hit single "Happy" went head-to- head in a chart battle with LA's Sunshine Company. Although The Blades' version with it's vocal phasing and psychy effect-laden intro and outro, somewhat had the edge stylistically.







"These heavy times"


O elepé de Kincade, ademáis dos temas aparecidos nos sinxelos posteados previamente, inclúe dúas pezas absolutamente gañadoras, "These heavy times" e "What Become Of Me".



"Friday on my mind"
 

Outro dos protagonistas da nosa historia é John Knowles, o tipo escollido por Larry Page para o posto de cantante en Kincade cando houbo que crear un grupo para aproveitar o éxito de "Dreams Are Ten A Penny". A resposta do público foi realmente boa, sobre todo en Alemaña, así que Page decidiu que probara en solitario xa co apelido Kincade. O seu primeiro elepé só conta cun tema de John Carter "Shine on woman" e un par deles absolutamente intrascendentes asinados polo propio Rowles, o resto son adaptacións escollidas polo factotum de Penny Farthing e as únicas un pouco interesantes son "´Til I kissed You" dos irmáns Everly  e a sempre gañadora "Friday on my mind" dos Easybeats.




 "Dreams Are Ten A Penny"


In December 1972, I had a call from Larry Page at Penny Farthing Records, the label that my band "OCTOPUS" had recorded for. He told me that they had a hit record in Europe by a group called "KINCADE" who didn't actually exsist. The record, called "Dreams are Ten a Penny", had been made by John Carter who was formerly a member of "THE IVY LEAGUE" and who did not now want to go out as performing artist. Larry asked if I could put a group together to perform in Holland on The Dutch equivilent of "TOP OF THE POPS" in about ten days time. All we had to do was mime to the record. I said OK and recruited my brother Nigel and Rick Williams one of the ex members of "OCTOPUS".  Paul David Griggs