Amosando publicacións coa etiqueta Disco. Amosar todas as publicacións
Amosando publicacións coa etiqueta Disco. Amosar todas as publicacións

venres, 18 de abril de 2014

ALFONSO SAINZ - Quédate / I Got A Feeling (Philips, 1977)


Onte morría Alfonso Sáinz así que aquí vai esta pequena lembraza cun  tema que ten pouco que ver coa súa faceta máis coñecida como membro dos Pekenikes.

xoves, 13 de marzo de 2014

LYN TODD - Lyn Todd (Vanguard 1980)

"This Time I'm Doin' It For Love"


Lyn Todd, unha habitual da escena punk neoiorquina de finais dos setenta, púxose en mans de futuro magnate discográfico Bobby Orlando para a gravación do seu primeiro e único disco, de feito Bobby O produce, toca e compón a maioría dos temas. Algún sesudo atopará un parecido máis que razoable entre a canción que soa no reprodutor e o "Can You Fix Me Up With Her" de The Now e a razón é máis que obvia, detrás daquel proxecto tamén estaba el, ademais algún membro de The Now colabora no disco. O resto das cancións, incluídas as versións frikis de "Pinball Wizzard" e "Rebel, Rebel", son menos power e máis disco. A moza morreu hai uns anos dun aneurisma cerebral.

luns, 24 de xaneiro de 2011

JULIO ANDREU Caramelo de Menta (Gong, 1979)

"Ya No Más"

Este disco de Julio Andreu ya lo habíamos posteado hace un par de años pero gracias a Miguel Blanco recibimos información de primera mano.

Julio Andreu fue el batería del mejor grupo de Valencia en la época beat: Los Huracanes. Excelente músico, compositor y creador de la mayoría de las canciones del grupo en su fase para EMI. Dotado de una imaginación extraordinaria, reflejada en sus ideas musicales, consiguió sorprender a muchos y aún hoy lo sigue haciendo...¡Era un creador nato!. Llegó a compaginar la música con otras artes como la pintura, la fotografía y el dibujo, además de ser profesor en el politécnico de Valencia.

Este disco fue un reto personal para él. Fue solo a Madrid en busca de ayuda porque se quedó sin ella al morir Juan Camacho que iba a producirle el trabajo. Al llegar se puso en contacto con Movieplay y al darse cuenta Gonzalo García Pelayo de quién era le abrió todas las puertas y le consiguió a los mejores músicos de estudio del momento, a los coros La Red de San Luis y alguna colaboración como la de Pedro Iturralde al cual Julio le explicó el solo que quería, y éste le acercó la idea.

Durante un mes estuvieron en los estudios Kirios de Madrid, aprendiendo y arreglando las canciones de la maqueta que habíamos grabado él y yo en mi casa durante varios meses. Jony Galvao, excelente compañero guitarrista hizo unos impresionantes arreglos para lo que se escuchaba entonces. Julio, no era cantante,  utilizaba la voz como un instrumento más, hay que escucharle globalmente y ver la dificultad y originalidad de su música. El estilo lo adaptó a lo que se llevaba en ese momento. La promoción fue escasa, la compañía estaba en apuros y gastó el poco dinero que tenía en Pablo Abraira que era más conocido. Prefirieron dejar perder los millones de entonces que costó la grabación y edición, con la consiguiente decepción de mi amigo Julio y de todos los que le supimos valorar como músico y persona.
MIGUEL BLANCO


luns, 17 de maio de 2010

ALBERT PETER Vértigo en la discoteca - Amor en la discoteca (Trova, 1978)

"Vértigo en la discoteca"

Albert Peter fue el seudónimo que utilizó el compositor argentino Alberto Nuñez Palacio para sacarse unos durillos en aquellos días de febril intensidad bailonga. Las dos canciones del single están extraídas de "Música para la Noche (encuentro en Río)".


xoves, 17 de decembro de 2009

J. C. BARRETO (Carnaby, 1981)



Malia que pola portada poida parecer que Juan Carlos Barreto é un admirador secreto daquel vello disco de Teddy Bautista e Pepe Robles, o contido está lonxe do agardado e o disco non está tan mal, sobre todo porque o rapaz ten unha voz ben bonita e habilidade para facer bos estribillos. Miñas favoritas son o rocanrolito "Say What You Feel", "Dr Love" con Juan Carlos xogando a ser Stevie Wonder, "Nothing is the same" e "Looking For The Madman".


Notas da contraportada

Hace ya cerca de dos años que conocía la obra musical de Juan Carlos Barreto, y me resultaba increible que ninguna compañía española se hubiese interesado en la obra de este español, afincado en Suecia desde los siete años, y hoy, uno de los músicos más prestigiosos de aquel país. Barreta a los dieciocho años, con la carrera de piano estudiada, fue organista de la Orquesta Sinfónica de Estocolmo. A los veinte años, deja el rollo clásico, y empieza una larga singladura como músico de sesión, hasta que en los últimos tiempos pudo editar sus dos primeros plásticos, que se han recopilado en este disco grande, que sirve de presentación de su obra en nuestro país. Todos estamos de acuerdo en que la gran crisis de la música española, en los últimos tiempos, viene motivada, sobre todo, por la falta de creadores. de auténticos músicos preparados que den a nuestra música una personalidad definida y no la de estar siempre arrastrándonos tras las modas que nos van llegando de fuera. En Barreta puede tener nuestro panorama una figura para el exterior. Él es un compositor excepcional y un auténtico virtuoso de los teclados, aparte de un cantante fuera de serie. Escuchando las canciones de este disco uno aprecia que se sale de lo que habitualmente estamos acostumbrados a los solistas de por aquí. Espero. de todo corazón, que su música cale fuerte entre nosotros para que Barreta vuelva a España, y desde aquí planifique su lanzamiento como músico español que es. Me alegro de haber dado la «paliza" para que sus canciones se puedan escuchar aquí como ya sucede en toda Europa. Desde ahora apuesto por él pensando en que se convertirá en uno de nuestros músicos más grandes. Tiempo al tiempo. Por ahora espero que te emociones, como yo, con la brillante aportación musical que significa este plástico que está sonando en tu «tocata". Vicente "Mariscal" Romero

domingo, 18 de outubro de 2009

PRIVATE LINE Don´t Go Breaking My Heart Now (Red Bus, 1982)



Otro disco de Yellowstone & Voice editado el mismo año que el anterior como Private Line, por cierto con unha portada y contraportada muy bonitas, y que musicalmente no tiene nada que ver con el editado por S. Voice, de todos modos hay que reconocer que los chavales eran realmente versátiles y así para este proyecto se decantan por los sonidos de discoteca escuela Bee Gees, "Don´t Go Breaking My Heart Now", soul para bailar amarradito "Perfect Love", toques brasileños "Rio" o canciones al más puro estilo Tony Macaulay como en "Over & Over Again", en algunos de ellos incluso hay una vocalista femenina de la que desconozco el nombre. El único tema que se aparta del estilo general del elepé es "On Radio" en el que los Beatles siguen estando muy presentes.

domingo, 7 de xuño de 2009

CARL DOUGLAS Kung Fu Fighting - Gamblin´ Man (Single, PYE, 1974)

Continuamos coas artes marciais que naqueles anos eran todo un fenómeno mundial propiciado polo éxito da serie "Kung Fu" e tamén claro está por Bruce Lee. A lenda dí que Carl Douglas, un xamaicano afincado no Reino Unido que procurara fortuna en anos previos sen resultado, compuxo o tema en dez minutos, apremiado polo productor Biddu que necesitaba urxentemente unha cara B. Como pasa case sempre nestos casos a boa resultou ser este "Kung Fu Fighting" que se convertiu en Hit Mundial asi que non queda máis que o "hoo!, haaa!'" e a bailar. Lembrade que o momevento dos brazos é importante. Adicado aos nosos comentaristas favoritos José e Cuchillo.