Amosando publicacións coa etiqueta Power pop. Amosar todas as publicacións
Amosando publicacións coa etiqueta Power pop. Amosar todas as publicacións

luns, 6 de xullo de 2015

THE NOW - The Now (Midsong, 1979)


Detrás do único elepé dos neoiorquinos de The Now estaba Bobby Orlando un dos pioneiros da música electrónica de baile nos oitenta pero que a finais da década dos setenta aínda sentía paixón polo pop de guitarras, de feito el compón e produce a maior parte das pezas deste irregular disco de power pop. O momento máis brilante é sen dúbida " Can You Fix Me Up With Her" unha gañadora absoluta, o resto como dirían os coruñeses Combo Dinamo, "más de lo mismo" aínda que "He's Takin' You To The Movies " e  "Reaction" deixánse escoitar. O disco no seu momento vendeu bastante ben e incluso falouse da posibilidade de editar un segundo pero a discográfica Midsong foise ao garete. Esta é a edición portuguesa de Belter. Outra produción de Orlando cun son moi semellante ó disco de The Now, de feito algún dos seus compoñantes tocan no mesmo, é o único Lp de Lyn Todd


mércores, 11 de marzo de 2015

ROBERT JOHNSON - The Memphis Demos (Ensign, 1980)


Robert Johnson es un guitarrista de Memphis con buena reputación como sesionero en los primeros setentas para el sello Stax (su guitarra se puede oir por ejemplo en el "Hot Buttered Soul" de Issac Hayes o en grabaciones de Rufus Thomas o Solomon Burke) y para Hi Records de la mano de Willie Mitchell. Durante esa época incluso hizo la prueba para sustituir a Mick Taylor en los Rolling Stones y acabó, unos años más tarde, de guitarrista de la banda de John Entwistle. Ya de vuelta al hogar grabó su único Lp oficial "Close Personal Friend" que estaba más cerca del power pop y la new wave que de lo que había hecho en sus inicios. 

Éste que nos ocupa hoy, contiene unas demos previas a ese disco grabadas en 1978, de hecho algunas aparecerían en él en versiones más pulcras. Como no dejan de ser maquetas, el sonido es mucho más crudo y macarrita, y aunque a veces se le va la mano con la excesiva filigrana, para mi gusto es superior a "Close Personal Friend" y además incluye uno de mis Top 100 Power Pop Classics, "Shaking it down", del que también hicieron adaptación The Bell Heirs o K.K. Black, (el single salió bajo ambos nombres), la misma banda que supuestamente (no logré confirmarlo), le acompaña en The Memphis Demos.



venres, 14 de novembro de 2014

LESLIE NIELSEN (LESLIE) - Demos e Máis 1999-2004



Os Leslie Nielsen, posteriormente Leslie, foron un cuarteto de Getxo que funcionou entre 1999 e 2004. Durante ese tempo rexistraron tres demos e un Cd. Teño que recoñecer que sempre fun moi fan do grupo así que cando me preguntaron se tiña algunha maqueta deles decidín facer esta compilación coas pezas que máis me gustaban desas demos, excluíndo algunhas das que logo publicaron oficialmente. Para completar rescatamos catro temas en directo gravados na súa participación no Felipop 2000 e 2001. Grazas a Alfredo Niharra. 

Máis información:



xoves, 13 de marzo de 2014

LYN TODD - Lyn Todd (Vanguard 1980)

"This Time I'm Doin' It For Love"


Lyn Todd, unha habitual da escena punk neoiorquina de finais dos setenta, púxose en mans de futuro magnate discográfico Bobby Orlando para a gravación do seu primeiro e único disco, de feito Bobby O produce, toca e compón a maioría dos temas. Algún sesudo atopará un parecido máis que razoable entre a canción que soa no reprodutor e o "Can You Fix Me Up With Her" de The Now e a razón é máis que obvia, detrás daquel proxecto tamén estaba el, ademais algún membro de The Now colabora no disco. O resto das cancións, incluídas as versións frikis de "Pinball Wizzard" e "Rebel, Rebel", son menos power e máis disco. A moza morreu hai uns anos dun aneurisma cerebral.

martes, 11 de marzo de 2014

LOWRY HAMNER & THE CRYERS - Midnight Run (Mercury, 1979)

"Who You Tryin' To Fool"

Aquí vai o segundo disco dos Cryers que en liñas xerais e bastante inferior ao primeiro pero aínda así ten os seus momentos. Da formación orixinal só quedan o propio Lowry, o baixista Tom Ethridge e o guitarrista Clay Barnes. Dentro das colaboracións, e como figuras máis coñecidas, aparecen Garth Hudson (The Band) ou Timothy B. Schmit (Poco, Eagles).


venres, 5 de xullo de 2013

LOS AUTONAUTAS - Vete (2007)


Esta fantástica adaptación do clásico dos Amaya aparecía como pista agachada ao final do primeiro traballo dos madrileños los Autonautas que estarán tocando dentro dun mes nunha nova edición do Felipop.


mércores, 24 de outubro de 2012

SANTIAGO - New Guitar (Buk Records, 1974)

"Since I Found You"

Antes de ingresar en Polydor, Carlos Narea había formado parte de Santiago, un potentísimo grupo chileno de rock&pop, radicado en Colonia, Alemania, compuesto por Tato Gómez (bajo, guitarras eléctricas y acústicas, y cantante, ex-Embrujo), Mario Argandoña (batería, guitarras eléctricas y acústicas, y cantante), Carlos Eduardo “Chico” de los Reyes (teclados) y él mismo (percusión, guitarra acústica y cantante), cuatro musicazos, con buen repertorio, magníficas voces en armonía, sólida sección rítmica, y un concepto de producción tremendamente profesional. Aparte de eso, su productor y mecenas era Dieter Dierks, el mismo de los Scorpions.

Publicaron un primer álbum, New guitar (BASF, 1974), grabaron otro que no llegó a editarse, y, en junio de 1976, cuando la EMI les ofrecía un contrato por tres años, Chico de los Reyes y Carlos Narea dejaban el grupo. El primero, para mudarse a Frankfurt y trabajar con Frank Farian, productor de Boney M y otros artistas. Narea, para entrar en la industria discográfica española, ámbito que su señora madre, Miriam Schrebler, directora artística de RCA, conocía a la perfección.

Tato Gómez y Mario Argandoña siguen adelante con el grupo, incorporando al galés John Parsons (guitarra solista) y al franco-americano Serge Maillard (guitarra y cantante), miembros de "She´s French", un grupo de la ciudad inglesa de Leeds -estudiantes del Leeds College of Music-, en el que también militan el cubano-malagueño Sergio Castillo (batería) y el chileno Paco Saval (teclados). 

Esta segunda formación de Santiago: Gómez, Argandoña, Parsons y Maillard, mantiene su sede en Colonia, graba un nuevo álbum, "Walking the voodoo nights (EMI, 1978)", recibe un premio al mejor nuevo artista de Alemania, y se separa en 1979. Salvador Domínguez 


martes, 26 de xuño de 2012

PEZBAND - Pezband EP (Not Lame, 1995)

"Eddie´s Pals"

Como reza na contraportada deste EP publicado por Not Lame, e con acerto, "Eles tiñan as cancións, eles tiñan os refráns, eles tiñan a presenza". Pezband viñan de Chicago onde comezaron no ano 71 e ao longo dunha década deixaron tres Lp´s "Pezband" (1977), "Laughing in the dark" (1978), estes dous recomendables, e un terceiro "Cover to cover" (1979) que non vale moito. Este Ep contén catro temas gravados no ano 74 e que son o único testemuño do grupo nese período e coa formación case orixinal: Cliff Johnson, Mimi Betinis, Tom Gawenda, Mike Gorman e Mick Rain. "Princess Mary" aparecería máis tarde en "Pezband" mentres que "Oh Boy" faríao no primeiro de Off Broadway Usa, a banda que formou Cliff Johnson tras abandonar o grupo.

luns, 4 de xuño de 2012

PAGLIARO - Pagliaro (Amber, 1976)


A Michel Pagliaro, Montreal (1948) xa se lle vía na segunda metade do sesenta metido en conxuntos "ye-yés" como os Chanceliers, cuxo single "Le P'tit Poppy" foi moi popular en 1966 en zonas francófonas. En 1968 Pagliaro decide escribir e interpretar as súas propias cancións e inicia carreira en solitario co álbum "Michel Pagliaro", integramente cantado en francés e que foi disco de ouro en Canadá.  En 1971 asinou contrato con Much Records, compañía para a que gravou o seu primeiro elepé totalmente cantando en inglés que hoxe presentamos na súa reedición de 1976 a cargo de Amber e que desgraciadamente non vén coa portada orixinal na que aparece un primeiro plano do mozo con lentes de sol molonas e melenitas de época, unha mestura visual perfecta para acompañar estas cancións de power pop melódico e melodías aflixidas. Dos temas que aparecen nos sinxelos posteados previamento só "She Moves Light" non vai no elepé.



martes, 29 de maio de 2012

PAGLIARO - Rainshowers - It Ain´The Way (Pye, 1972)

"It Ain´The Way"

Aínda que "Rainshowers", una peza con efluvios do "Wild Horses" dos Stones está bastante ben, eu prefiro a súa cara B, moito máis popeira.

sábado, 26 de maio de 2012

PAGLIARO - Lovin´ You Ain´t Easy - She Moves Lght (Pye, 1972)

"Lovin´ You Ain´t Easy"

PAGLIARO, LA VOZ QUE VIENE DE CANADÁ

"Para mí nunca ha habido otra cosa que cantar", dijo Pagliaro, el cantante canadiense que tiene grandes esperanzas de irrumpir en la escena británica "pisando fuerte". 

Pagliaro está cantando desde los 12 años. Incluso en su época escolar era más o menos un músico profesional actuando en night clubs y cabarets. El señala: "lo entendí de esta forma, o dejaba la escuela o dejaba los negocios musicales, así que dejé la escuela".

Para Michel Pagliaro (es hijo de francesa e italiano), sus aspiraciones iniciales eran las de ser durante unos años un músico de grabaciones. Después grabó con un grupo y más tarde solo, pero siempre en francés. 

Hace dos años, Pagliaro, 23 años, empezó a grabar en inglés. El primer single llegó al Top 10 pero "Lovin' You Ain't Easy" se colocó en el número 1. "Y ahora está irrumpiendo en los Estados Unidos" dijo él modestamente. Ahora Pagliaro se está haciendo conocer en Eurpopa por medio de un tour.

Pagliaro cree que lo mejor es cantar sus propias canciones y antes de que vuelva a Canadá acabará de grabar un álbum que ya ha empezado.

Sobre sus fuentes de inspiración a la hora de componer canciones dijo: "Es una cosa interna, algo que yo siento dentro de mi. Cada idea es una forma y cada forma es una canción"

Su disco single muestra que Pagliaro tiene semejanzas con algunas voces, en su forma de cantar, pero a pesar de esto, el disco posee una identidad muy suya.

Todos estos párrafos fueron publicados en el "Evening News", de Londres el pasado 22 de enero. Vale esta autorizada opinión británica para presentar en España su canción "Lovin' You Ain't Easy". (Folla de promoción)

martes, 22 de maio de 2012

SEGARINI - Segarini EP (AM, 1977)

"I'm Not Your Fool"

Este Ep foi o debú en solitario do canadense Bob Segarini, un corredor de fondo que desde mediados do sesenta formara parte de prometedores grupos que case nunca tiveron fortuna comercial como The Family Tree, Roxy, The Wackers ou The Dudes. Despois da separación destes últimos tras a publicación do seu único LP "We´re Non Angels",  Segarini volveu a Toronto e gravou estas catro cancións que mantiñan o espírito das súas últimas bandas. Ó ano seguinte o selo Bomb ofreceríalle a posibilidade de gravar o seu mellor disco, "Gotta Have Pop", que entre outras cousas serve para dar imaxe ao perfil deste blog.


luns, 20 de decembro de 2010

MOTOS Muevete (EP, Soñua, 1982)

"Escribe Mi Nombre En Tu Diario"

Motos viñan de Pamplona e só publicaron este EP con catro pezas de orientación mod e power pop que están dentro do mellor do xénero naqueles anos. Aquí tedes un anaco da entrevista a Toño Muro, guitarrista de Motos, en La Factoría del Ritmo.

Tras la disolución de Fuletamol a finales de 1980, Patxi Osinaga (guitarra y voz) y Ángel Arbe (batería y voz) formaron Kontuz -Hi!, de tendencias más punk y soul, mientras Marino Goñi (bajo y voz), su hermano Patxi (guitarra y voz) y yo mismo creamos Motos, de estilo más mod y pop rock. Después, los Goñi y yo formamos parte, primero, de Fiebre (en torno a 1985), con un estilo mezcla de pop rock y reggae, y más adelante de Balerdi Balerdi (a partir de 1990), haciendo música en euskara de tonos próximos al rock guitarrero americano".  

Por certo, a pegata da contraportada era de Novo Oeste, unha pequena tenda  de discos na Rúa Concepción Arenal  en Ferrol que chegou a aguantar un par de anos  a mediados dos oitenta, hoxe creo que é unha floristería.
 

sábado, 27 de novembro de 2010

MARBLES Marbles (Vinyl Countdown, 2006)

"Red Lights"

Estos chavales tenían grandes canciones y mucho potencial pero sólo consiguieron publicar un par de fantásticos singles que son el principal argumento de este elepé. El resto son maquetas y algún tema en directo y aunque el sonido no es bueno les sobra talento. El texto que viene a continuación está extraído de Punk Mod Archives .

David and Howard Bowler and Dave’s friend Eric Li who he met as a freshman at Columbia University formed the band in 1974 in NYC. Shortly after, Jim Clifford joined as Bassist. We started writing songs and playing shows all over the city and became frequent headliners at CBGBS. They used to give us entire weekends there where we headlined with acts like Blondie, the Ramones, B52’s, Talking Heads and lots of others. One Saturday night in 1978 we opened for AC/DC.

Our first single was "Red Lights" b/w "Fire and Smoke". Terry Ork signed us after signing Television and Patti Smith. He actually wanted Fire and Smoke as the A side be we convinced him that Red Lights was really the single. We recorded a bunch of demos for Hilly Kristal that were supposed to be released on CBGB Vol 2. but the Lp was never released.

Our second single came out on Jimboco Records. "Forgive and Forget" started getting airplay on a major station in New York-WNEW FM- by DJ Vince Scelsa. I never did thank him for playing the record which he began playing regularly.

In 1979 we were getting disillusioned and broke up the band but reformed as a production company called Atomic Records. We signed artists to our label and recorded two Lps for A&M Records.

In 1988 we wrote and produced a top 40 US single called “Saying Sorry Don't Make it Right”. The featured artist was Denise Lopez, a singer we had auditioned for the song. In 1989, Keyboardist Eric Li died from a drug overdose.
  Two of the founding 


luns, 18 de outubro de 2010

RAIN Taste of Rain (CBS, 1991)

"Tumbledown"

Rain eran un cuarteto de Liverpool que chegaron a publicar un elepé bastante resultón e do que supostamente "Taste of rain" era o tema estrela, e digo isto porque as dúas pezas da cara B deste maxi son incluso mellores, sobre todo "Tumbledown", quizáis polo influxo de Nick Lowe que produce o tema.

luns, 13 de setembro de 2010

HUGH GOWER Guitarophilia (EP, X-Disque, 1984)

"Do Anything You Wanna Do"

Hugh Gower fue el guitarra solista en "Shades in Bed", el primer y fantástico disco de The Records,  y que con este Ep en formato grande hacía su debut en solitario tras abandonar al grupo. La producción tiene todo lo que menos me gusta de los discos de aquellos años pero aún así  no están mal "She´s Still A Mistery" y la versión de "Do Anything You Wanna Do" de The Rods.


venres, 23 de abril de 2010

T SLAM Loud Radio (CBS, 1981)

" Smokin´ In The Boys Room"

Nada sabía de este grupo cuando me decidí a comprar el disco, pero visualmente las corbatas y los trajes de los chavales me resultaron razón suficiente para sospechar que algo interesante podría aparecer en su interior. A posteriori me enteré de que T Slam venían de Israel y que habían sido una de las grandes sensaciones musicales en su país de origen en los primeros ochenta, en parte gracias a este elepé, el primero de los tres que editaron. En cuanto al disco, y como presagiaba la portada, se mueve dignamente entre la new wave y el power pop y resulta bastante entretenido. Lo mejor está en un par de originales: "Loud Radio" y "Somebody Is Shooting Me" y en las dos versiones: "I Get So Excited" de los Equals y la curiosa adaptación casi playera de "Smokin´ in the boys room" de los macarritas Brownsville Station.



luns, 14 de decembro de 2009

THE DOTS The Return of The Dots (Rebel Rec, 1985)



Notas da contraportada


After the record companies had drained the late 'Seventies New York Scene' of its most commercial groups, The Dots were one of a batch of local bands poised to constitute a rejuvenating shot in the arm. But trends changed, the scene fell in on 'itself, and local talent that didn't go under became a club of survivors in a , sea of fashionably interchangeable faces.

The Dots refused to die. They soldiered on, evolved, continued to concoct their own brand of witty musical good cheer. One "liability" has been that they've never been apart of any trend, far too eclectic for anyone pigeon hole to suffice. For example, they've always been too poppy and unserious to be considered punk, even in their rawest state (e.g. "I Don't Wanna Dance"). However, it was the energy and exuberance of their Washington D.C. shows that inspired some folks named the Bad Brains to take up high-speed rock-n-roll (and Jiinmi Quidd produced their first single, as well as discs for other punky types like the Undead, for Stiff Records).

The Dots' refusal to compromise their unique blend of styles left them without a major label contract. When being a group proved no longer viable, the Dots went on to pursuits, musical and otherwise. But the group identity has had a life of its own. Promoters would call wondering if they'd reform for a jaunt to one of the several cities thafve been like homes away from home to the Dots. Fans were anxiously waiting for them to commit something to vinyl.

That's how this album came about. On a recent trip to New York, Dimitri Hegemann of Rebel Records happened to near the Dots' music and was so excited by their sound that he convinced them to assemble this sampler of their work past and present. It's by no means the perfect representation, but you can still catch the buzz, the good songs, the panache; the sheer fun.

You never can tell, either the Dots just may be invading your town in the near future, so you should be prepared. Get Dotty! Jim Green, Associate Editor Trouser Press


martes, 8 de decembro de 2009

TEARS Tears (Backstreet,1979)


Estos Tears, hay varios grupos con este mismo nombre, eran un trío americano integrado por Alan Adkins: guitarra, Charles Woods Person como vocalista y Erik Cartwright también vocalista y guitarra solista. Los tres componen todas las canciones de su único disco que mezcla pequeñas dosis de power-pop y bastante de rock convencional e incluso música disco, fenómeno al que nadie era ajeno en aquellos años. Entre los sesioneros que acompañan al grupo, además de Nils Lofgren que toca el piano en un tema, encontramos al reputado batería Ian Wallace y al bajista Wornell Jones. El único de los tres miembros que tuvo una carrera posterior de cierta notoriedad fue Erik Cartwright que llegó a a tocar con Foghat y Pat Travers.