Segundo a pouca información dispoñible Wagon eran franceses que acabaron en España a principios da década do setenta e que dalgunha maneira estableceron contacto co pekenike Alfonso Sáinz que se interesou pola súa proposta, de feito el é o supervisor musical e asina cinco dos temas xunto a Daniel G. e Claude H.. No estritamente musical as cancións traen á mente a grupos como Chicago ou Blood, Sweat & Tears co toque progre que tiñan na súa primeira época. Excepto a versión dun tema que non me gusta nada, "Green Green Grass Of Home," o resto do disco está bastante ben aínda que as guais son "Forever", recuperada en "Sensacional Soul Vol. 2", "Show Me Which Way" e "I Love You, I Need You, I Want You" con ese toque Tony Macaulay.
Amosando publicacións coa etiqueta Francia b>. Amosar todas as publicacións
Amosando publicacións coa etiqueta Francia b>. Amosar todas as publicacións
domingo, 4 de novembro de 2018
sábado, 19 de abril de 2014
DAVID COPPERFIELD - Summer Days / Me And My Leslie (EMI 1973)
Gran instrumental compuesto por el arreglista francés Bernard Liami. Del protagonista del disco, David Copperfield, no sé absolutamente nada. Lo compré por el título de la cara B "Yo y mi Leslie", esperando que tuviera algo que ver con el famoso amplificador giratorio Leslie. Un acierto
xoves, 6 de marzo de 2014
mércores, 18 de decembro de 2013
CACÉRÈS - Contigo Mi Vida / Rompe Con Todo (1973)
Siempre que voy de mercadillos me gusta traer algo por lo menos para convencerme de que el viaje no fue inútil. Este pasado domingo escogí llevarme éste sencillamente por que me molaba el título de la cara B y al final he de decir que acerté con la elección. La cara A es una adaptación sosita de una pieza de Mozart que en su momento tuvo cierta repercusión.
martes, 22 de outubro de 2013
K. PYTHACUNTHAPUSERECTUS - Voodoo Ju Ju Obsession (Barclay, 1969)
K. Pythacunthapuserectus foron un proxecto de estudo feito desde Francia por Davy Jones & Janko Nilovic. A folla de promo que acompañaba ó disco non ten desperdicio.
xoves, 13 de decembro de 2012
LOUIS PHILLIPPE - Passport To Pamplona (GASA, 1987)
"You Mary You"
Outra petición. Publicado inicialmente en outubro do 2008
Hace un par de años estabamos Kabaloff y yo rebuscando entre los pocos discos que aún quedan en la tienda que hay en Monforte y además de comprarme por segunda vez el disco de los Triffids "Born Sandy Devotional", por cierto no entiendo en aprecio que hay por ese disco, también me hice con este de Louis Philippe, al que recordaba por una bonita canción "If You're Missing Someone" que aparecía en un recopilatorio de "él records" publicado por Grabaciones Accidentales en los ochenta, de hecho Philippe era una de las personas que estaban detrás de ese sello de efímera existencia (1986-1989), pero de fuerte impronta musical. Este "Passport To Pamplona" es en realidad "Passport To The Pogie Mountains" editado según reza en la página de Louis Phillipe sólo en España y Japón y que no viene a ser más que una recopilación de ocho temas provenientes de "Appointment with Venus" (1986), su debut para "él records", algunos temas aparecidos en single como "You Mary You" o "Anthony Bay", una demo de "The Rubens Room", más tarde publicada por The King of Luxemburg, otro colega del sello y un par de instrumentales grabados para el programa de TV3 Catalunya Arsenal Atlas. El disco tiene todo lo que se espera de este titán, pop barroco excelso "You Mary You" o "Heaven Is Above My Head" que podría haber sido fuente de inspiración para The Divine Comedy, ejercicios vocales fantásticos en "Anthony Bay", sonidos fronterizos en "Touch of Evil" con unas trompetas muy molonas, toquecitos Ray Davies en "Angelica My Love", pop francés " La Pluie Fait Des Claquettes", lounge de diverso tipo, etc, un disco bien bonito a pesar de la portada, no sé porque no escogieron la estupenda foto de la contra, obra de Nick Wesolowski, ex-batería de Monochrome Set, que lo retrató como una especie de anarquista de finales del XIX. Como nota curiosa decir que el señor Philippe aparte de sus escarceos musicales es también muy conocido en su país bajo su nombre real Philippe Auclair como comentarista futbolero y es, además, corresponsal de France Football en Inglaterra. Tiembla Segurola
xoves, 18 de outubro de 2012
VARIATIONS - Variations Nº 3 (EMI, 1970)
"Free Me"
Variations eran macarritas franceses que cantaban case sempre en inglés e aos que lles ía o rollo tipo Cream ou Hendrix. Malia esas malas influencias hai que recoñecer que esta peza é resultona.
martes, 8 de maio de 2012
venres, 9 de decembro de 2011
XY&Z - Osaka / The Days Are Passing (Test Pressing, 1970)
"The Days Are Passing"
Estos rapaces agachados baixo o nome de XY&Z eran en realidade os franceses Century. "Osaka" non vale moito pero esta macarrada hardroqueira que ía na súa cara b ten o seu punto.
venres, 4 de novembro de 2011
AEROPLANE - September in The Rain / It´s So Better (Pink Elephant, 1971)
"It´s So Better"
Bonita portada y gran single de este cuarteto presumiblemente francés. La adaptación poproquera del clásico "September in the rain" les queda muy bien y la cara b con un espíritu más kinki es también ganadora.
domingo, 26 de xuño de 2011
PROTOCOL Purple Fixation - Children Make Smiling So Easy (Belter, 1972)
"Children Make Smiling So Easy"
Protocol viñan de Francia aínda que non teño moi claro se eran un grupo real ou un invento do produtor Frederic Leibovitz . As dúas cancións do sinxelo teñen espíritu Procol Harum, moi evidente en "Purple Fixation" que é case "A Whiter Shade of Pale". Máis interesante é o ambiente conseguido en "Children make similing so easy", cuns bonitos detalles sicotrópicos.
martes, 22 de febreiro de 2011
LES FINGERS Telstar (EP, Festival-Hispavox, 1963)
"Telstar"
Malia que non se sabe moito dos franceses Les Fingers, parece ser que eran músicos de jazz que decidiron facer uns poucos cartos a base dos sons instrumentais tan populares nos primeiros anos sesenta. O máis interesante do disco está esta na adaptación do clásico "Telstar" composto por Joe Meek.
luns, 17 de maio de 2010
LES IRRESISTIBLES My Year Is a Day - She And I (CBS, 1968)
"She and I"
Érase una vez cuatro jóvenes estadounidenses de 14 años alumnos del colegio americano de Saint Cloud, que formaron un grupo llamado The Sentries. Estábamos en 1965 aunque para ellos todo comenzaría una tarde de Marzo del 67, cuando aún no hablan cumplido los 17 años en que la sucursal francesa de Discos CBS había organizado una gran campaña de audiciones a fin de descubrir nuevos talentos. Ese día un coche del cuerpo diplomático de los Estados Unidos se paró delante de la puerta de unos estudios de grabación de París cuyo curioso nombre era E.T.A. y, ¡sorpresal dos señores de un porte muy digno se presentaron en la recepción pidiendo ser recibidos por el responsable de las audiciones. Dichos señores entraron en la cabina de sonido donde numerosos jóvenes aspirantes esperaban el momento de pasar a la prueba. Por su acento parecían americanos. Tras hacerse las presentaciones hicieron entrar a la cabina a cuatro adolescentes con los cabellos cortados justo por debajo de las orejas vestidos con camisetas y vaqueros demasiado cortos. Mientras el chófer descargaba un imponente material de sonido así como guitarras órgano, batería y toda clase de accesorios.
Una hora más tarde, más o menos los chicos comenzaron a afinar los instrumentos. En ese momento el ingeniero de sonido Dominique Blanc-Francard, dio la señal para comenzar: Let's go!. Los decibelios se apoderaron de la cabina y tocaron varias canciones seguidas. El estilo de la composiciones era arrebatador, alegre, típicamente americano. La voz de los mellizos en especial la de Jim era muy melodiosa acogedora. Tras cuatro meses de preparación ensayos en los estudios "La Voz de América" habían logrado la suficiente soltura como para debutar en público cosa que hicieron en un hotel de Marsella, El progreso era evidente.
Tras pasar las vacaciones del verano del 67 se decidió publicar un disco. Simultáneamente había aparecido en la CBS un muchacho llamado William Shelter que parceía un compositor de gran talento. Había grabado una maqueta con varias canciones de las cuales había una en particular sin letra que tenía una gran fuerza. Se la pasaron a los chicos y Tom Arena le puso texto con lo que “My Year Is A Day” había nacido.
Una hora más tarde, más o menos los chicos comenzaron a afinar los instrumentos. En ese momento el ingeniero de sonido Dominique Blanc-Francard, dio la señal para comenzar: Let's go!. Los decibelios se apoderaron de la cabina y tocaron varias canciones seguidas. El estilo de la composiciones era arrebatador, alegre, típicamente americano. La voz de los mellizos en especial la de Jim era muy melodiosa acogedora. Tras cuatro meses de preparación ensayos en los estudios "La Voz de América" habían logrado la suficiente soltura como para debutar en público cosa que hicieron en un hotel de Marsella, El progreso era evidente.
Tras pasar las vacaciones del verano del 67 se decidió publicar un disco. Simultáneamente había aparecido en la CBS un muchacho llamado William Shelter que parceía un compositor de gran talento. Había grabado una maqueta con varias canciones de las cuales había una en particular sin letra que tenía una gran fuerza. Se la pasaron a los chicos y Tom Arena le puso texto con lo que “My Year Is A Day” había nacido.
EL 7 de Febrero de 1968 tuvo lugar la grabación definitiva en el estudio Davout bajo los arreglos y la dirección musical de Jean Claudric. También se optó por cambiarle el nombre al grupo decidiéndose que para el mercado francés, que era el que realmente les importaba sonaría mucho mejor en dicho idioma e eligió Les lrrésitibles y ya se aprovechó para hacer una campaña publicitaria con la firma automovilística Triumph bajo el lema 'Les Irrésistibles triomphent" ("Los Irresistibles triunfan ).
La salida oficial de "My year is a day" tuvo lugar en Marzo y fue el mayor éxito que tuvieron. La canción tiene un excelente trabajo de órgano y una gran interpretación vocal pero no es, desde luego su mejor realización. En la cara B estaba "She and I" de los hermanos McMains que es la joya oculta del disco. El sencillo hizo carrera en numerosos paises, de los Estados Unidos al Japón, pasando por Israel. Es así con un sólo disco como Les Irrésistibles se dispusieron a recorrer todos los caminos de Europa del Próximo y Medio Oriente llegando, a los 17 años al éxito total. Hasta se llegó a grabar una versión en francés por parte de Dalida bajo el título de "Dans La Ville Endormie" con un texto de Claude Lemesle. (18 Rodas Nº 11)
La salida oficial de "My year is a day" tuvo lugar en Marzo y fue el mayor éxito que tuvieron. La canción tiene un excelente trabajo de órgano y una gran interpretación vocal pero no es, desde luego su mejor realización. En la cara B estaba "She and I" de los hermanos McMains que es la joya oculta del disco. El sencillo hizo carrera en numerosos paises, de los Estados Unidos al Japón, pasando por Israel. Es así con un sólo disco como Les Irrésistibles se dispusieron a recorrer todos los caminos de Europa del Próximo y Medio Oriente llegando, a los 17 años al éxito total. Hasta se llegó a grabar una versión en francés por parte de Dalida bajo el título de "Dans La Ville Endormie" con un texto de Claude Lemesle. (18 Rodas Nº 11)
xoves, 4 de febreiro de 2010
MIGIANI SEPTET Twistin´ The Madison (EP, RCA, 1962)
"Twistin´ The Madison"
Cando hai anos decidín apuntarme con Franki a unhas clases de baile para principiantes que daba a Asociación de Veciños de Pastoriza, tomei a decisión de especializarme no Madison porque desde sempre me chamara a atención. Aínda que non moita xente o sabe, co tempo fun quen de dominar os pases básicos e de feito estou a preparar un video nun estilo semellante ao que segue.
sábado, 26 de decembro de 2009
LES LIONCEAUX Le Temps Est Long - Toi L´Ami (Mercury, 1964)
luns, 21 de decembro de 2009
JOSE BARTEL Toi Et Le Reste Du Monde (EP, Barclay-Tempo, 1967)
O mellor deste EP está na súa cara B, tanto "Ton cosmonaute" como "Quel personnage" son dúas divertidas pezas de pop francés de época.
Notas da contraportada
París 1947. Al famoso músico instrumentista francés AIME BARELLI, le es presentado un niño de once anos que canta, baila, y toca el piano con singular maestría. No es, como tantos otros, un niño prodigio, se trata de un valor ya reconocido, a pesar de su edad. Así lo estima BARELLI y lo contrata como cantante de su orquesta.
Comienza para él la agitada vida de las "tournés". Por las noches, estudia música: armonía, contrapunto, fuga ... Aime Barelll, satisfecho de su joven díscipulo, le ofrece la oportunidad, tres años más tarde (cuando José contaba 14 años), de convertirse en el director de orquesta más joven de Francia. Dirige la orquesta por primera vez en 1950, en el Sportlng Club de Mónaco.
En 1957, JOSE BARTEL parte para Argelia. Permanece allí 29 meses. Cuando vuelve a París, forma su orquesta y con ella da la vuelta al mundo, Dirige la orquesta, canta, compone sus melodías y sus orquestaciones. En una de sus múltiples escalas en París, graba su primer disco. Al final de esta gran tourné, disuelve la orquesta y graba su segundo disco.
Mlchel Legrand, que prepara la música de la película "Los Paraguas de Cherburgo", le propone para la película - el primer rol cantado mascullno: JOSE BARTEL es la voz de Nino Castelnuevo. Es la primera vez en la historia del cine francés que los cantantes doblan a los actores. El éxito de la película anima a José a perseverar en la Canción.
Más tarde en otra película: "Les demoiselles de Rochefort", dobla otra vez a Nlno Cantelnuevo, y durante los quince días de grabación de la banda muslcal de este film, José Bartel prepara el primer disco del que compone la música de sus 4 títulos.
Descubrirán y apreciaran en esta grabación el conocimiento, la calidad y la pureza de su voz. JOSE BARTEL es Indiscutiblemente uno de los mejores cantantes de Francia.
luns, 30 de novembro de 2009
BAD LOSERS Bad Losers (GMG, 1986)
Los Bad Losers eran franceses y por la pinta que lucen en la portada uno ya puede intuir que lo suyo es glam-rock escuela New York Dolls, Hanoi Rocks o incluso Mott The Hopple de los que versionean con acierto "One of these days". Casi todo el disco va de ese rollo de rock macarrita que se llevaba a mediados de los ochenta que hoy en día me resulta bastante aburrido aunque el intento sicodélico de "Evil sacrifices" con sitar incluído tiene un pase.
luns, 16 de novembro de 2009
ESTHER GALIL Ima - Oh Lord (Barclay, 1971)
martes, 20 de outubro de 2009
JOHNNY HALLIDAY Cheveux Longs et Idées Courtes (EP, Philips, 1966)
mércores, 30 de setembro de 2009
BONNEVILLE Here & Dare (LP, RCA, 1978)
No hay demasiada información sobre este quinteto francés, de hecho no fuí capaz de concretar un poco más su lugar de origen. Dejaron un par de discos de los cuales "Here and dare" fue el primero. Casi todos los temas están compuestos por el guitarrista Patrick Allal y el bajista Philippe Dotheé que también se encargan de la voces principales. Aún cuando el disco no pasa de lo discreto, quizás le faltan ganchos, todos los arreglos vocales están muy bien así como los bonitos juegos de guitarras con filigranas guais. A pesar de ser franceses el disco está integramente cantado en inglés y ya desde el primer tema "Roll On" con guiños a Joe Walsh se desvela por donde va a ir la cosa y evidentemente el toque Eagles y las fantasías californianas están muy presentes en casi todas las canciones.
This group belongs to a musical scene which is not very popular in France: Californian-style country rock. However, in spite of this unusual choice for a French group and the fierce competition from the undisputed champions of this typically American style, Bonneville succeeds in compelling recognition for its music and in rivalising with groups such as Poco or the Eagles which are nevertheless very famous and well known for the quality of their music. Bonneville offers spirited and sophisticated melodies which are built on irreproachable, carefully worked out vocals, perfect instrumental mastery and on their own true personality. It's an unusual group, yet full of quality. (La Discographie Du Rock Français)
Subscribirse a:
Publicacións (Atom)




























