mércores, 30 de novembro de 2011

LITTLE JOHN - Up and Down (Epic, 1970)

"Lonely Years"

Little John is a band from Oakland, California. Oakland is truly an experience-similar to the experience of Newark, East St. Louis or Philadelphia. Living in the urban nothingness of Oakland has done much to shape Little John's music. Their music is not about living in the city; it comes from living in the city. 

All stages of time exist openly in the city, and Little John's music is reliant on the past, aware of today and curious about the future. Full of the drive, clamor, brashness, sadness and elation of the city, it is serious music, without any unnecessary trappings. And, Little John is serious musicians and serious people. They want you to listen to the album-in sequence, please-and if you like them-beautiful-buy their next album. Besides, they could use the money. The Producer 



martes, 22 de novembro de 2011

WITCH WAY - Clapping song / Hold On To Love (Acción, 1973)

"Hold On To Love"

Non teño nin idea de quen se agacha tras Witch Way aínda que o máis probable é que se trate dun proxecto de estudio ou dun deses descoñecidos grupos dos Países Baixos que publicaba o selo Acción. "Clapping Song" é unha adaptación do tema de Shirley Ellis que en España fixeron popular Red de San Luis pero que mola é "Hold on to Love".


martes, 15 de novembro de 2011

THE SIDEWINDERS - The Sidewinders (RCA, 1972)

"Moonshine"

Llevaba ya tiempo intentando hacerme con una copia del único disco de los Sidewinders y por fin lo conseguí, además a un precio bastante razonable si tenemos en cuenta lo que se pide por él habitualmente. Como curiosidad decir que el prensaje del vinilo es en Dynaflex, un invento de la RCA para reducir costes y que por mucho que digan los entendidos no tiene la misma calidad de sonido que un prensaje convencional. El texto que viene a continuación es de nuestro vecino Iñaki Orbezua y está extraído de su blog Otoño Cheyenne.


Parece mentira que con la cantidad de discos y referencias obscuras e ignotas que mes a mes se recuperan en infinidad de reediciones, aún queden discos como éste languideciendo en los archivos de alguna discográfica, esperando una nueva oportunidad de ser apreciados y re-descubiertos. El nombre clave aquí, y el que nos llevó hasta el disco, es el de Andy Paley, otro gran favorito por aquí. A comienzos de los 70 un jovencísimo Andy se traslada a Boston con la idea de formar un grupo. The Sidewinders surgen de las cenizas de Catfish Black, y en su formación original están Andy como vocalista (también toca la harmónica en algunos temas), Eric Rosenfeld (guitarra), Mike Reed (guitarra), Leigh Foxx (bajo), y Henry Stern (batería). Sus primeros directos llaman más la atención de la escena neoyorkina centrada alrededor del mítico Max’s Kansas City (Warhol es un asiduo, y pone a Andy Paley en la portada del primer número de su revista Interview). Dennis Katz cazatalentos de RCA (había fichado a Bowie, los Kinks y a Lou Reed después de que éste abandonase la Velvet) no duda en ofrecerles un contrato. 

Entran en el estudio con la idea de ser producidos por Richard Robinson (productor de Reed), pero finalmente esta tarea recae en Lenny Kaye, entonces crítico y estudioso de la música pop y, más tarde, guitarrista de Patti Smith, claro.  Andy Paley y Eric Rosenfeld ejercen de faros guía del grupo, componiendo todo el material. El disco es una fenomenal muestra de canciones inspiradas tanto en el rock n’ roll de los 50, como en el pop/beat de los 60. Están a punto de convertirse en grupo de absoluto éxito, pero se quedan a las puertas. Andy, por su parte, entabla relación y contacto con numerosas personalidades de la “inteligencia” del momento, y se convierte en el favorito de críticos y demás, recibiendo parabienes y alabanzas incontenidas de gente como Lester Bangs o Andy Warhol. El propio Lester Bangs, en la crítica que realiza en la revista Creem, en agosto del ’72, con motivo de la edición del primer y único LP de los Sidewinders y hablando de su directo dice lo siguiente: “allí se liberaba toda aquella energía juvenil y vivaz, la misma que escuché en el disco “Five Live Yardbirds”, y en algunas actuaciones de MC5, y en pocas y preciosas experiencias de rock en directo más”. Un directo que le hace recuperar la fe al Sr. Bangs, y que a la vez le hace esperar el “éxtasis instantáneo” del primer disco del grupo. Los únicos peros que encuentra en el álbum hay que buscarlos en un sonido que, comparado con su directo, queda en parte empobrecido, castrado, “under-produced”. Pero las canciones ahí están “O Miss Mary”, “Got You Down”, “Reputation” o “Rendezvous”, y la actitud y sonido del grupo no eran sino un soplo de aire fresco en una época en la que la atmósfera comenzaba a enrarecerse. Lester Bangs de nuevo: “Los Sidewinders son el tipo de grupo que no necesita darse ningún aire. Ellos lo son, así que simplemente van y lo hacen”. 

Los Sidewinders vendieron una cantidad importante de copias de su disco, pero no la suficiente como para dar el gran salto, y optaron finalmente por seguir cada uno su camino, por separado. No están del todo claras, sin embargo, las razones de esta ruptura (Andy se mostraba reacio a hablar de ello en entrevistas de la época), pero el hecho es que Andy comenzará a ejercer por su cuenta, aplicándose como hábil multi-instrumentista en múltiples frentes. Su amiga Patti Smith se lo llevará de gira por Europa, en sustitución de su teclista habitual Richard Sohl, que se había puesto enfermo a última hora. Otra colaboración ilustre de este periodo es la que realiza para Elliott Murphy en su tercer disco, “Night Lights” (RCA, 1976). Después vendría la formación de The Paley Brothers, junto a su hermano Jonathan, con los que grabaría un único e irrepetible álbum para Sire Records en 1976, del que sin duda nos haremos eco en un futuro próximo. Mientras tanto procúrate una copia del álbum de los Sidewinders, nos lo agradecerás.  


martes, 8 de novembro de 2011

JUMBO - He Goes Bla-Bla / I´m Leaving Today (Accion, 1972)

"I´m Leaving Today"

Una cosa lleva a la otra así que vamos con otra portada con avión. En   esta ocasión el bonito biplano está pilotado por los holandeses Jumbo. "He Goes Bla-Bla" es una conachada chicletera así que nos quedamos con la ensoñadora "I´m Leaving Today" y ese toque Joaquín Rodrigo.


venres, 4 de novembro de 2011

AEROPLANE - September in The Rain / It´s So Better (Pink Elephant, 1971)

"It´s So Better"

Bonita portada y gran single de este cuarteto presumiblemente francés. La adaptación poproquera del clásico "September in the rain" les queda muy  bien y la cara b con un espíritu más kinki es también ganadora.


mércores, 2 de novembro de 2011

MURRAY HEAD Say It Ain´t So Joe - Don´t Have To (Island, 1975)

 "Don´t Have To"

Guardo especial cariño por "Say It Ain´t So Joe", una canción romanticona del británico Murray Head  que me gustaba a mediados de los setenta, sin embargo hoy nos fijamos en su cara B,  "Don´t Have To", un bonito tema de orientación más folkroquera, que no iba en el correspondiente elepé.

xoves, 27 de outubro de 2011

MAURICE GIBB - Railroad / I´ve Come Back (Polydor, 1970)

"I´ve  Come Back"

A finais da década dos sesenta os irmáns Gibb decidiron tomarse un mererecido descanso como grupo e adicarse a proxectos en solitario. Mauricio naqueles días pasaba o tempo alternando labores de produción con Tin Tin e dando forma ao que sería o seu primeiro elepé en solitario, "The Loner". Finalmente o disco nunca se editou agás dúas pezas desas sesións que apareceron como sinxelo. "Railroad" e unha tonadilla con aires campestres que non me di moito pero "I´ve  Come Back" ten tódalas virtudes dese pop melancólico tan característico dos Gibb.

martes, 25 de outubro de 2011

THE MUNSTER DANCE HALL FAVORITES VOL. IV (Munster, 1991)

 LOS IMPOSIBLES Todo El Mundo

Atendemos hoxe a petición dun comunicante anónimo que ten certo interese por este disco, o volume IV da serie The Munster Dance Hall Favorites. Agora que o volvo a escoitar case 20 anos despois, non paro de pensar no cutres que eran os estudos de gravación de entón aínda que a maioría dos grupos nin gravando en Kirios ou Abbey Road sacarían partido aos seus temas. As miñas favoritas están na cara A titulada "Realmente buena para limpiar los oídos",  Blue Bus, hoxe convertidos en Biscuit, Pribata Idaho, Os Valendas e Os Imposibles. O outro lado, "Mejor para joder a los vecinos", dáme moito medo, menos mal que aprecen Lagartija Nick revisando aos Electric Prunes e Patrulleiro Mancuso cunha historia da Galicia profunda protagonizada non seu día por Paulino Fernández.

Notas interiores

Ya hemos llegado al cuarto volumen de la serie más embrutecida de cuantas se publican en todo el mundo! La segunda dedicada al 100% a grupos nacionales. Como en las anteriores ocasiones no pretendemos sino dar a conocer una serie de grupos que merecen mucha más atención que la prestada... Desde aquí te empujamos a que hagas lo posible por apoyar a los grupos que te gusten comprando sus discos y asistiendo a sus conciertos, depende en gran medida de uno mismo que esta movida siga adelante y CREZCA. No cuentan con ningún apoyo oficial, y las radios no están interesadas en ellos. Una vez más agradecer a todos los grupos por cedernos sus grabaciones y a una serie de personas que nos han ayudado a completar la lista... Que le den por el culo al '92!



mércores, 19 de outubro de 2011

THE SUGAR CANYON On a Summer Night / On Top of The World (Buddah, 1968)

"On Top of The World"

Quizás alguien recuerde a aquel grupo ficticio de la factoría Kasenetz-Katz de nombre irrepetible Rock and Roll Double Bubble Trading Card Company of Philadelphia 1941 que fueron responsables del himno chicletero "Bubble  Gum Music". Pues para los sesudos decir que The Sugar Canyon son en realidad los mismos tipos pero con diferente disfraz. "On a summer night" no es gran cosa pero "On top of the world" está muy bien. Esto es lo que cuenta uno de los miembros del grupo, Bruce Doshier, en The Classic Bubblegum Music Page:


I was in the original band that recorded "Bubble  Gum Music". The band was composed of Gary James, Billy Dalton, Bruce Doshier (myself) and Ray Sutton. We are all from Texas and came to California to be rich and famous musicians. Ray Sutton did the lead vocals and the backup was done by the rest of the group. We also played all the instruments except for the horn section. It was recorded in a studio in Hollywood off of Hollywood Blvd. Jerry Goldstein did the production.

The band released other singles under the production of Jerry Goldstein but using different names. "On a Summer Night" the flip side of "Bubble Gum Music" was first released on the Buddha label using the band name "Sugar Canyon". We played second billing to The Doors at a concert in Tucson Arizona. The song was a local hit at the time.

martes, 18 de outubro de 2011

THE MONCKENMIER ENSEMBLE - Golden Wings - Cry The Rain Down (Sonoplay, 1967)

"Cry The Rain Down"

O único dato que atopei sobre este grupo foi nunha subasta de ebay na que se dicía que eran de New York e practicaban unha mestura de sicodelia e garaxe aínda que despois de escoitalo o garaxe non o vexo por ningures pero si pode ter algún punto sicotrópico a cara B  "Cry the rain down". Non sei se houbo outras edicións pero a portada española do sinxelo podédela ver aquí.