venres, 2 de abril de 2010

Canción # 1238: STARBUCK Don't You Know How To Love A Lady (1977)


Xa falamos de Starbuck hai uns meses a conta do seu éxito "Moonlight feels right" pero esta semana estou enganchado a "Don't You Know How To Love A Lady", unha peza de clásico pop setenteiro resultón con teclados guais e bonitas guitarras. O tema viña no seu segundo e último elepé  "Rock and roll rocket".

mércores, 31 de marzo de 2010

LOS MURCIÉLAGOS ¡Sigue, sigue! (EP, Marfer, 1966)

"Satisfacción" 

LOS MURCIÉLAGOS por Antonio Castro coa colaboración de Carlos Rego 

Los Murciélagos foron unha escura banda de Rock de garaxe, que naceu en Ourense, á beira do Río Miño, a mediados da década dos anos sesenta. Os seus membros procedían tanto da cidade das Burgas, como de Ribadavia, en pleno Ribeiro. Temos moi poucos datos sobre deles, ata mesmo descoñecémo-los nomes dos compoñentes deste cuarteto, polo que necesariamente, cáseque tódalas referencias que imos facer deles, serán sobre da súa música, pasando por riba da traxectoria vital do grupo.  Un dos guitarristas é da familia dos Outeiriño (donos de La Región), hoxe afamado oculista en Madrid


Los Murciélagos teñen a honra de seren un dos grupos pioneiros do Rock ourensán, ao estaren activos xa dende mediados dos sesenta, anque nembargantes, eles non foron o primeiro conxunto en xurdir, nesta capital do interior de Galicia. 

A mediados dos anos sesenta Ourense era unha cidade na que o Rock prendeu entre a xuventude musical máis inqueda, e por elo non é de estraña-lo xurdimento dalgunhas novas bandas, entre as cais destacaban poderosamente Los Ben Posta, que apadriñaba o Padre Silva, o carismático relixioso fundador da “Ciudad de los Muchachos”.


A pesares das inquedanzas musicais dos xóvenes ourensáns, a situación non era favorable para a formación de conxuntos modernos. Faltaban apoios, infraestructura (locais de ensaio e de venda de instrumentos, equipos de son, salas que programaran concertos…), e por riba de todo, non estaba ben visto, entre as familias respectables, que os seus fillos se adicaran a facer ruídos eléctricos, para o escándalo das xentes de ben.

E pese a todo elo, e deixando a parte o adocenado “Festival do Miño”, un couto cáseque reservado para os solistas, o ambiente musical na cidade foi medrando gracias ao abeiro de varias das parroquias, que lles emprestaban os seus locais aos novos conxuntos, para que estes, á súa vez, os poideran converter nos seus eventuais locais de ensaio. Tamén a emisora radiofónica “La Voz del Miño” (inaugurada en Xuño de 1966), prestou o seu apoio á música moderna, tanto ao darlle cabida na súa programación diaria, coma por organizar e radiar -sorprendentemente en directo-, ao través das ondas, concertos de grupos locais, retransmitidos dende o salón de actos do edificio da Organización Sindical Española, no Parque de San Lázaro, en sesións dominicais matutinas.


Daquela, os grupos ourensáns, por norma xeral, tocaban onde lles deixaban. E eran unha chea deles, para repartirse os poucos locais abertos á nova música: Los Wagners, Los Volcanes, Los Evers, Los Meteoros, Grupo Clave, Los Dráculas (futuros Los Posters), Los Nodos, Los Gringos, Los Mayquel’s, Los Yankis, Los Vientos, Los Dedos, Los Meigas, Los Amos, Las Fugitivas (conxunto de mozas), Los Iris (de O Barco de Valdeorras), Los Poker (de O Carballiño)… A meirande parte deles foron conxuntos efímeros, que adoitaban padecer abondantes trocos de formación, e ata incluso con frecontes intercambios de membros, entre eles. Este feito, os intercambios de músicos entre grupos, se converterá nun costume, na escena musical ourensá, así coma tamén, a deriva dos músicos cara as orquestras de baile, que contaban cunha maior carga de traballo, e ofertaban certa estabilidade profesional para os músicos, nelas integrados…

E este foi o caldo de cultivo de onde xurdiron Los Murciélagos, a lendaria banda garaxeira de Ourense. Deixaron, coma o seu único legado discográfico este Ep para o selo madrileño Marfer, actualmente inatopable, e cando aparece, de forma excepcional, acada prezos astronómicos. As 4 cancións que conforman este rarísimo artefacto sónico son as seguintes:


1.- “¡Sigue, sigue!” (Del Shannon).
 Versión moi dinámica e beat do “Keep searchin´” do cantautor rockeiro norteamericano Del Shannon,. O tema tamén foi gravado, en español, Los 4 De la Torre e Los Extraños, ámbolos dous grupos de Barcelona.


2.- “Vosotros” (Letra de Vito Pallavicini / Música de Gorni Kramer). 
Versión que navega entre o beat e mailo Pop-Rock ye-yé, e que Los Murciélagos cantan en italiano. O tema era un orixinal transalpino, “Nessuno di voi” que Milva e Richard Anthony  defenderon no Festival de San Remo, na súa XVI edición, celebrada en Xaneiro do 1966. Este tema tamén o faría seu María de los Ángeles Rodríguez, o sexa, a granadina Gelu (1966). Asemade hai outra versión en castelán, que foi gravada polo Cuarteto Maranatha (1966).

3.- “Satisfacción” (Mick Jagger / Keith Richards).
Versión garaxeira do “Satisfaction” de The Rolling Stones.  En España, coma en tantos outros países, foi moi versioneada: Los Salvajes (1965), Lone Star (1965), Los 5 Del Este (1965), Los Barlak’s (1966), The Bonds (1965, en catalán), Franklin (1971, en inglés), etc… A versión de Los Murciélagos segue cáseque ao pe da letra, á adaptación dos barceloneses Lone Star, pero musicalmente, se trata dunha lectura aínda máis garaxeira que a dos tamén barceloneses Los Salvajes, aínda que lles falte o toque do «sonido mosca» destes últimos. Polo tanto, nesta ocasión, Los Murciélagos foron máis papistas que os papas!


4.- “Morriña” (Eduardo Diehl de Souza / Fely).
Versión instrumental dunha canción, con ritmo de bolero, que foi lanzada polo conxunto-orquestra Los Españoles, no ano 1960. A adaptación de Los Murciélagos consegue desmarcarse bastante do tema orixinal, para achegarse ao estilo das poderosas texturas instrumentais de Los Ben Posta, paisanos e colegas seus. Ten algúns acordes, sobre de todo audibles nos punteos da guitarra solista, que a nós persoalmente nos lembran, ben é certo que de lonxe, á romántica balada de “Johnny Guitar” (que soa na banda sonora orixinal da obra mestra do mesmo título, dirixida por Nicholas Ray, no ano 1953), e o son da súa fermosa guitarra española.


venres, 26 de marzo de 2010

TEDDY BAUTISTA Episodio en 9 x 4 (Rock'n'Roll) - Hermano! Por Que Estas Aqui (Ariola, 1973)

"Episodio en 9 x 4 (Rock'n'Roll)"

Eduardo “Teddy” Bautista nació en Las Palmas de Gran Canaria en 1943. A los 20 años ya era Teddy Ray y creó una banda llamada The Devil’s Rock que acabaron siendo Los Ídolos y hacían versiones de grupos extranjeros de moda, como los Beatles. El padre de Teddy y manager del grupo les financió un estancia de varios meses en Estados Unidos donde tomaron el nombre de The Canaries y grabaron un LP (“Flying high”) cantado en inglés para el sello BT Puppy Records. A pesar de ser producido (dicen) por los mismísimos Tokens el resultado fue un engendro que ha permanecido con toda justicia en el olvido.

Al regresar a España y con el currículo de haber grabado un LP en los Estados Juntos, Teddy y su grupo son fichados por Alain Milhaud (un cazatalentos despistado) y como “Los Canarios”, logra meterlos en la banda sonora de la película “Peppermint Frappé” de Carlos Saura. En 1968 fueron canción del verano y nº 1 con su tema “Get on your knees”, el mejor sencillo de su carrera (en cuya grabación, por cierto, no intervino ningún miembro del grupo, sólo la voz de Teddy) y que ha sido incluso reeditado en una recopilación inglesa de “Northern Soul”*.

 Los Canarios continuaron activos hasta 1972, año en el gran Teddy fue a cumplir con la patria. Publicaron el LP “Libérate” en el que tuvo cierto éxito el single “Free yourself” y “Canarios vivos!!!” un disco supuestamente en directo, mas falso que una moneda de 14 pesetas.

Durante el tedio del servicio militar, Teddy (quizá ayudado por alguna sobredosis de calimocho) concibe grandes proyectos. A la vuelta de la mili, ensambla un supergrupo con músicos franceses y la hija del presidente Sukarno de Indonesia, Rudmini Sukmawati y graba una versión en plan rock-sinfónico-super-hiper-mega-tope-demasíe-pa-la-mente de las 4 estaciones de Vivaldi. Confieso que pasé por caja y compré el disco, un doble LP llamado “Ciclos”.
La sola lista de los temas ya nos conduce al delirio: Génesis, Prana, Matrix (la paridora), Metamorfosis extravagante, Canto al niño neurótico, Hibernius, Diálogos a alto nivel, Vanessa (el aliento de la osamenta) (os juro que es cierto, comprobadlo), Hiperdestrucción, Apocalipsis y así sucesivamente…


Inasequible al desaliento, Teddy se montó una gira por España para promocionar la cosa y yo tuve la fortuna de verle en el Teatro Gayarre de Pamplona, en un concierto realmente inenarrable. El sonido era infame y en varios momentos del concierto se fue del todo. Recuerdo un escenario lleno de morralla (mellotrones y tal) en el que un Teddy frenético largaba patadas a los pipas de sonido que brincaban por el escenario conectando cables y a los que debía considerar responsables de aquel desaguisado. Al final Teddy nos dijo: “Amigosssss, diculpasssss por etosss pequeñossss fallo tesnicossss…” y nos ofreció un bis con el tema más famoso del disco, pero aclarando que no se trataba de una repetición, por cuanto ellos nunca repetían nada sino que estaban constantemente haciendo nuevas creaciones.

Después del fiasco de “Ciclos” Teddy publicó varios singles mas que notables, sobre todo “En los bosques de mi mente – Olga” y “Episodio en 9 x 4 (Rock’n’roll)”. Durante los años siguientes se dedicó a la producción. Hizo el álbum “Albanta” de Aute y llegó a producir un disco a Nacha Pop (¿en que estarían pensando?). También intervino en la versión española de la opera rock “Jesucristo Superstar”, donde hizo de Judas.

Sospecho que en el concierto de Pamplona debía haber algún alto ejecutivo de la industria musical que pensó: en mi vida he visto a un tío mas pretencioso y con tanta jeta y se propuso ficharle para presidente de la Sociedad General de Autores (SGAE) donde todavía (año 2003) sigue y nos deleita (de vez en cuando) con asombrosas declaraciones sobre el futuro de la música. 
J. Torpedo

(*) Various Artists – Northern Soul Spectrum CDKEND 144




xoves, 25 de marzo de 2010

JOE KING CARRASCO & THE CROWNS Synapse Gap - Mundo Total (MCA, 1982)

"Don't Let a Woman (Make a Fool of You)"

Hai artistas de rock que fan da súa traxectoria un himno permanente á alegría, á vitalidade e á diversión, xa sechamen Pogues, Jonathan Richman ou Ramones.Sempre son os máis necesarios. Dentro destes tamén os hai comprometidos e saltaríns e deles, o noso favorito é un texano de orixe holandesa, xa coñecido na súa segura inmortalidade como Joe “King” Carrasco, o auténtico rei do “nuevo wavo”.

Repasar a súa traxectoria é un acto de xustiza para quen fixo das nosas vidas un horto cheo de flores frescas. Fanático do son “tex-mex” co típico órgano Farfisa, e influído por grupos como Sir Douglas Quintet, Sam the Sham & the Pharaons ou ? & the Mysterians, Carrasco crea no 76 a banda El Molino, con quen edita no 78 “Tex-mex rock & roll”, simpático traballo cheo de música verbeneira texano-mexicana, con temas tan divertidos como “Just a mile away”. Non pasou nada co plástico, pero foi editado en Inglaterra, onde Elvis Costello dixo que era mellor que calquera cousa que fixera The Police, o cal era certo, pero iso non ten moito mérito.

Influído pola revolución musical post Sex Pistols e a intensidade e emoción da New Wave, o cativo cambia o chip e fai a súa orixinal e inmensa aportación, mutando a súa estética (coroa e manto real inseparables) e incidindo nunha mestizaxe divertida que mira cara o sur do continente. Será, en spanglish, o rei do “Nuevo Wavo”. Trasládase a Nova York e monta un grupo de acompañamento, The Crowns (As Coroas). Edita no mítico selo británico Stiff o LP “Joe King Carrasco & the Crowns” con pezas inesquecibles como “Federales”, “Buena” ou “Caca de vaca” (sic). O disco, xa un clásico da música máis bailable e divertida, é un éxito. Carrasco actúa por todos os USA, América Central, Bolivia e Canadá dentro da xira montada polo selo Stiff. A enerxía do noso ídolo chama a atención de medios de comunicación e de aí á multinacional MCA, que o ficha. Con eles editará o fantástico “Synapse gap” (82), con lenes influencias reggae (o grupo xamaicano británico The Equators acompañouno na xira de Stiff Records) e pezas como “Don´t let a woman (make a fool of you)”, favorita de Sabino Méndez, e na que facía coros un tal Michael Jackson

É a etapa de Joe máis próxima ao “mainstream”, ao achegamento popular, o que se ve en “Party Weekend” (83), con pezas electrizantes como a que titula o disco. O éxito elúdeo e a multinacional, tamén, comezando unha fase de maior compromiso idiomático co español (agora o seu grupo chámase Las Coronas) e, politicamente, con América Latina. De feito, vaise vivir e estudar a Nicaragua, regresando para editar o fantástico “Bordertown” (85), con pezas como “Cucaracha taco”, “Vamos a bailar” ou a irónica “Hola, Coca Cola”. Un tema deste disco, “Pachucco hop”, foi versioneado por Mano Negra, que sempre quixeron ser como Carrasco, aínda que nunca o lograron.

No 87 entran no grupo os grandes Marcilo Gauna e Bobby Balderrama (ex ? and the Mysterians) para profundizar no seu innegable compromiso político e na súa diversión co impagable “Bandido rock”, que inclúe pezas como “Juárez and Zapata”, “Arriba Sandino”, “Fuera Yanqui”, o que dá idea do material. Mentres, os seus concertos non deixan a ninguén indiferente e ata actúan en España, aparecendo no programa de TVE “La Tarde” presentado por un alucinado Pepe Navarro.

Moitas actuacións en directo e poucos disco desde entón: o directo “Royal loyal & live” (90), “Día de los muertos” (93) –cun tema de homenaxe ao inmenso Sam Pekimpah, “Bring me the head of Alfredo García”– e “Hot sun” (99) que profundizan no seu novo son que a súa maxestade denomina “tequila regage”. Parte da culpa de tan curta producción é que Carrasco ten encetado unha carreira de actor, facendo papeis de asasino en serie ou camello, e incluso dirixindo. Algúns recopilatorios poden ser de utilidade para o curioso lector, aínda que a obra do noso Luis XIV do tex-mex sempre sobardará un simple “greatest hits” e ningún hai á súa altura. ¿Mestizaxe? Escoiten a Joe King Carrasco e as cancioncillas de Manu Chao semellarán politonos para o seu móbil. ¡Ándele, ándele!



mércores, 17 de marzo de 2010

PETER C. JOHNSON Peter C. Johnson (AM, 1978)

"Get Right Back On a Horse That Throws You"

Peter C. Johnson formó parte de la escena de Boston de mediados de los setenta como integrante de The Manic Depressives que incluían como figura más relevante a John Payne (el tipo que tocaba flautas y saxo en el "Astral Weeks" de Van Morrison). Después de esa aventura estuvo un par de años "intentando encontrar su voz" y a la vez experimentando con maquinillos. Regresó con lo que él llamó "Half Man, Half Tape" y sus conciertos, en los que aparecía acompañado en el escenario por cinco o seis maniquíes que reproducían su voz, se convirtieron en todo un acontecimiento en Boston hasta tal punto que el sello AM le propuso grabar un disco: "A&M liked what I was doing with sound, so they bought me a studio and let me produce the record at home. I was like a kid in a candy store."

Ya en la pegata que aparece en la portada avisa de que estamos ante algo único y eso se aprecia desde los primeros surcos del disco, en los que se desvela que Peter está fuera de tiempo y lugar con su synth pop primitivo que se convierte en el principal envoltorio de casi todas las canciones. La mayoría no son resultonas pero hay por lo menos dos temas realmente bonitos y entretenidos en la cara b, "Georgio´s Dilemma", que se mueve entre Colin Blunstone y Al Stewart y mi super favorita "Get Right Back On a Horse That Throws You" que justifica la pequeña inversión de 2 euros.


mércores, 10 de marzo de 2010

RICK SPRINGFIELD Comic Book Heroes (CBS, 1973)

"Bad Boy"

Rick Springfield, australiano de nacimiento, acabó recolocado en los primeros setenta en la zona de Los Angeles desde donde intentaron lanzarlo como ídolo para teenagers en la onda David Cassidy. "Comic Book Heroes" fue su segundo trabajo, que compré, para que vamos a negarlo, por el atractivo diseño tanto de la portada como del interior en el que cada una de las canciones viene representada por una viñeta personalizada.

El disco fue grabado en Londres con sesioneros como Mike Moran, en aquellos días colaborador de Lindsay De Paul, Dave Wintour o el batería Terry Cox (The Pentangle, Duffy's Nucleus , Humblebums...).  Casi todas las canciones del chaval pretenden tener un tono serio y alejado de los tópicos para quinceañeras y aunque todo suena super profesional los momentos interesantes se reducen a "Bad Boy", un tema de herencia Beatle, "I´m your Superman", un rocanrol de pueblo y "Born out of time", una baladita dedicada a Greta Grabo. Ell disco tuvo buenas críticas y escasas ventas pero aún así CBS quiso apovechar el concepto y se creó una serie para TV con Rick de protagonista titulada "Mission Magic!", si tenéis mucho interés en escuchar su banda sonora podéis hacerlo aquí. La carrera posterior de Rick como héroe del AOR más convencional y actor en teleseries frikis como "Hospital Central" es francamente olvidable para mi gusto.

mércores, 3 de marzo de 2010

THE HOLLYWOOD STARS The Hollywood Stars (Arista, 1977)

 
"Merry-Go-Round"

Los Hollywood Stars venían de los Ángeles y en su creación participó Kim Fowley que en 1974 parecía estar buscando a unos nuevos New York Dolls pero esta vez en la costa oeste. Con la primera formación se hicieron muy populares en la zona de Hollywood pero no llegaron a grabar y  después de los típicos problemas de egos casi cada uno se fue por su lado.

Lo que sucedió a continuación fue que dos temas compuestos durante esta primera etapa, "King of the night time world" y "Another song (Escape)" serían grabadas por Kiss y Alice Cooper en dos discos de éxito  "Destroyer" y "Welcome to my Nightmare", así que tras un breve paréntesis, decidieron volver con la intención de poder aprovechar el éxito indirecto. Para este segundo intento, sobrevivían de la formación original el batería Terry Rae, ex-Flamin´ Groovies, el guitarrista Rubén de Fuentes y el también guitarrista y autor de la mayor parte de las canciones Mark Anthony, además de un  nuevo bajista, Michael Rummans (ex-Yellow Payges) y un segundo batería, Bobby Drier.

En cuanto al disco y a pesar de que en círculos powerpoperos es considerado casi un clásico, lo cierto es que no pasa de lo discreto con algún que otro tema decente. Las que me gustan son:  "All the kids on the street", un glam rock resultón, "I need you tonight", un medio tiempo con bonitos arreglos de cuerda que me traen a la cabeza a los Echo & The Bunnymen etapa "The Killing Moon" y por último, "Merry Go Round (Love is A)", el mejor y más completo que además cuenta con el gran Nicky Hopkins al piano. Tras la consiguiente gira de promoción como teloneros de los Kinks, volvieron los mosqueos y Mark Anthony se largó. Aún hubo un nuevo intento de continuar con un nuevo cantante y rollo más jevi, pero quedó en nada. Michael Rummans acabaría formando parte de The Kingbees y Rubén de Fuentes de mercenario del rock.

 

mércores, 24 de febreiro de 2010

THE MOTIONS Sensation (Simogram, 1971)

"A new day"

Os holandeses The Motions, mantiveron unha formación bastante estable nos seus tres primeiros anos de vida pero cando en 1967 Robbie van Leeuwen decide deixalo para montar Shocking Blue, o grupo convertiuse nun ir e vir de músicos. "Sensation" foi o seu último traballo gravado coa seguente aliñación: Paul van Melzen, Han Cooper, Leo Bennink, Bobby Green e Rudy Bennett, o único membro que estivera na formación orixinal. Malia que o disco non é unha marabilla e está preto diso que poderíamos chamar rock rutinario, hai algunha canción bastante decente como a que abre, "A new day" cunhas bonitas guitarras e certo espíritu Traffic, o toque progre de "Colours are coming", o folk pop de "Can you show" ou o instrumental titulado "Round". 


martes, 16 de febreiro de 2010

JOE KING CARRASCO & THE CROWNS Buena - Tuff Enuff (Stiff, 1980)

"Tuff Enuff"

"Tuff Enuff" non ía no elepé

Empezó en Tejas con el grupo Frustrations y continuó con  Shades of Time , Blue Mist" y Cisco actuando en bailes de Teen-agers y en los cuarteles de la National Guard. Forman parte de una larga lista de míticos grupos tejanos entre los que podemos destacar Question Mark & The Mysterians, Buddy Knox, Sam The Sham & The Pharaons, etc ...

Realmente un paso importante en su carrera fue la formación de El Molino, formado por super estrellas de la región (Rocky Morales al saxo, Charlie Mac Burney trompetista, etc ... ) consiguiendo  una sólida reputación, en el West Side de San Antonio. En 1978, publica "TEX-MEX ROCK ROLL" en su propio sello Lisa impresionando a mucha gente importante del mundillo. Volvió a Austin organizando a The Crowns.

A partir de 1979, atacan al rock de tres acordes típicos de los 50 y primeros 60. Unos lo califican de "ingenuos americanos viviendo la tradición en lugar de imitarla" pero había un toque fresco que lo hacía distinto y lo destacaba de lo de "antes". De aquí salen canciones como "WILD 14", "BETTY'S WORLD", "CACA DE VACA" o "BUENA".

A pasarlo bien, ¿quién dijo que el Rey había muerto? ¡Viva el Rey! 



venres, 12 de febreiro de 2010

JOE KING CARRASCO & THE CROWNS Mil Gracias a Todos Nuestros Amigos (Stiff, 1980)

"Buena"

Hai artistas de rock que fan da súa traxectoria un himno permanente á alegría, á vitalidade e á diversión, xa sechamen Pogues, Jonathan Richman ou Ramones.Sempre son os máis necesarios. Dentro destes tamén os hai comprometidos e saltaríns e deles, o noso favorito é un texano de orixe holandesa, xa coñecido na súa segura inmortalidade como Joe “King” Carrasco, o auténtico rei do “nuevo wavo”.

Repasar a súa traxectoria é un acto de xustiza para quen fixo das nosas vidas un horto cheo de flores frescas. Fanático do son “tex-mex” co típico órgano Farfisa, e influído por grupos como Sir Douglas Quintet, Sam the Sham & the Pharaons ou ? & the Mysterians, Carrasco crea no 76 a banda El Molino, con quen edita no 78 “Tex-mex rock &roll”, simpático traballo cheo de música verbeneira texano-mexicana, con temas tan divertidos como “Just a mile away”. Non pasou nada co plástico, pero foi editado en Inglaterra, onde Elvis Costello dixo que era mellor que calquera cousa que fixera The Police, o cal era certo, pero iso non ten moito mérito. 

Influído pola revolución musical post Sex Pistols e a intensidade e emoción da New Wave, o cativo cambia o chip e fai a súa orixinal e inmensa aportación, mutando a súa estética (coroa e manto real inseparables) e incidindo nunha mestizaxe divertida que mira cara o sur do continente. Será, en spanglish, o rei do “Nuevo Wavo”. Trasládase a Nova York e monta un grupo de acompañamento, The Crowns (As Coroas). Edita no mítico selo británico Stiff o LP “Joe King Carrasco & the Crowns” con pezas inesquecibles como “Federales”, “Buena” ou “Caca de vaca” (sic). O disco, xa un clásico da música máis bailable e divertida, é un éxito. Carrasco actúa por todos os USA, América Central, Bolivia e Canadá dentro da xira montada polo selo Stiff. A enerxía do noso ídolo chama a atención de medios de comunicación e de aí á multinacional MCA, que o ficha. Con eles editará o fantástico “Synapse gap” (82), con lenes influencias reggae (o grupo xamaicano británico The Equators acompañouno na xira de Stiff Records) e pezas como “Don´t let a woman (make a fool of you)”, favorita de Sabino Méndez, e na que facía coros un tal Michael Jackson.

É a etapa de Joe máis próxima ao “mainstream”, ao achegamento popular, o que se ve en “Party Weekend” (83), con pezas electrizantes como a que titula o disco. O éxito elúdeo e a multinacional, tamén, comezando unha fase de maior compromiso idiomático co español (agora o seu grupo chámase Las Coronas) e, politicamente, con América Latina. De feito, vaise vivir e estudar a Nicaragua, regresando para editar o fantástico “Bordertown” (85), con pezas como “Cucaracha taco”, “Vamos a bailar” ou a irónica “Hola, Coca Cola”. Un tema deste disco, “Pachucco hop”, foi versioneado por Mano Negra, que sempre quixeron ser como Carrasco, aínda que nunca o lograron.

No 87 entran no grupo os grandes Marcilo Gauna e Bobby Balderrama (ex ? and the Mysterians) para profundizar no seu innegable compromiso político e na súa diversión co impagable “Bandido rock”, que inclúe pezas como “Juárez and Zapata”, “Arriba Sandino”, “Fuera Yanqui”, o que dá idea do material. Mentres, os seus concertos non deixan a ninguén indiferente e ata actúan en España, aparecendo no programa de TVE “La Tarde” presentado por un alucinado Pepe Navarro.

Moitas actuacións en directo e poucos disco desde entón: o directo “Royal loyal & live” (90), “Día de los muertos” (93) –cun tema de homenaxe ao inmenso Sam Pekimpah, “Bring me the head of Alfredo García”– e “Hot sun” (99) que profundizan no seu novo son que a súa maxestade denomina “tequila regage”. Parte da culpa de tan curta producción é que Carrasco ten encetado unha carreira de actor, facendo papeis de asasino en serie ou camello, e incluso dirixindo. Algúns recopilatorios poden ser de utilidade para o curioso lector, aínda que a obra do noso Luis XIV do tex-mex sempre sobardará un simple “greatest hits” e ningún hai á súa altura. ¿Mestizaxe? Escoiten a Joe King Carrasco e as cancioncillas de Manu Chao semellarán politonos para o seu móbil. ¡Ándele, ándele!


xoves, 11 de febreiro de 2010

JOE KING CARRASCO & EL MOLINO Jalapeño Con Big Red - Rock Esta Noche (Chiswick-Movieplay, 1979)

"Rock Esta Noche"

Mézclense ocho rockanroleros tejanos y sus amigos con un bote de pimienta jalapeña (esa que arde en la boca), unas cuantas botellas de soda Big Red y de vino Mad Dog, y agítese todo ello, con lo que se obtendrá "JALAPEÑO CON BIG RED", "ROCK ESTA NOCHE", "MEZCAL ROAD"  y siete sabrosos éxitos más de ROCK'N'ROLL TEJANO-MEJICANO, servidos por JOE "KING" CARRASCO & EL MOLINO.

El ROCK'N'ROLL TEJANO-MEJICANO es una afortunada combinación musical que mezcla la alegría del rock and roll del Oeste de Tejas con los seductores ritmos tejano-meijicanos, una fusión de sonidos nacida en San Antonio bajo la influencia simultánea de dos culturas.

Estas canciones son la culminación de un experimento que une todos los aspectos que conforman el rico acervo musical tejano. El ROCK'N'ROLL TEJANO-MEJICANO revela un sonido tejano que pocas veces puede escucharse fuera de las fronteras de ese estado norteamericano. Hasta este momento. Aquí está tu ocasión.


martes, 9 de febreiro de 2010

TIR NA NOG The Lady I Love - Heidi (Chrysalis, 1972)

"Heidi"

Ya no me acordaba de este single hasta que ví que nuestro vecino Sebastián Paredes recuperaba un bonito tema de sú tercer y último elepé. "The lady I love" fue el single intermedio entre los dos primeros discos del dúo y aunque no apareció en la versión inglesa de "A Tear and a Smile", sí lo hizo en la americana. Más interesante me resulta "Heidi", una bonita tonadila compuesta por Leo O'Kelly,  y que no aparecería en ninguno de sus tres discos grandes. Aquí va el texto de la hoja de promo que acompañaba al single.

***

En el año y medio que lleva Tir Na Nog en Inglaterra, han dado a conocer su nombre y su música individual, conocida por una gran multitud, han viajado con Jethro Tull y Cat Stevens, participando en el Wesley Festival y en Cristal Palace Garden Party, viendo así su primer album titulado simplemente "Tir Na Nog", manteniéndose clasificado durante cinco semanas en las listas.

Su segundo album "A Tear and a Smile", lo distribuye ahora Chrysalis y ha sido grabado mientras que ellos están creando una gran cantidad de seguidores por todo el país. Durante los últimos cuatro meses, Tir Na Nog, ha estado en los estudios, completando un nuevo album y han vuelto a viajar con Jethro Tull, actuando por todo el país y consiguiendo repetidas veces, que el público le reclame para futuras actuaciones. Entre medias de esto, han grabado un single titulado "The lady I love".


Este single, no es lo suficientemente representativo para lo que Tir Na Nog puede hacer. La música que Leo O'Kelly y Sonny Condell han puesto en el nuevo album es un logico despliegue de ellos mismos, como músicos e individualistas. Como todas las personas creativas, Tir Na Nog es una combinación de fuerzas separadas.


Sonny Condell, es ese tipo da personas, que prefiere vivir en la tranquilidad de County Wiclow ,que en  Londres. Leo O'Kelly , aunque nació en Carlow, a 30 millas de Wicklow, está más influenciado por la vida de la ciudad y su música, está afectada por la vida en la carretera, como se demuestra en sus canciones.

Sus canciones están ahora más influenciadas por la vida de la ciudad. En los 16 meses, desde su llegada a Inglaterra, han hecho un gran camino. Han recorrido ciuddes lejos de Kicklow y Carlow, la gente que han encontrado, los sitios que han visitado y las circunstancias que se han encontrado, han hecho crear "A Tear and a Smile". Donde ellos han unido un bajo, una bateria y hasta cuerdas con sus propias guitarras, percusión y voces. 

domingo, 7 de febreiro de 2010

PALACE The Man in The Moon - This World Goes Round (Logo, 1980)

"This World Goes Round"

Ni la más remota idea de la vida, obra y milagros de Palace aunque supongo que serán los McWalter y Thornett que firman estas dos canciones con cierto aroma a primitivo synthpop. La producción es de Colin Thurston que se haría mundialmente famoso trabajando con Magazine, The Human League o Duran Duran.

HORSLIPS Before The Storm - New York Wakes (Zafiro, 1978)

"New York Wakes"

Horslips eran irlandeses y les iba el rollo del rock celta y la megalomanía propia de quién gusta de los discos conceptuales como "The Book of Invasions: a Celtic Symphony" o su continuación "Aliens", de donde están extraídos los dos temas, y en el que los chavales nos relatan la historia de la emigración irlandesa de mediados del XIX a causa de la hambruna por la mala cosecha de patata.

Z.Z. HILL I Created a Monster - Steppin´ In The Shoes of A Fool (UA, 1975)

 
"I Created a Monster"

Algo de soul sureño co texano Z.Z. Hill, de nome real Arziel Hill, que a mediados da década dos setenta estaba gravando para UA despois dunha respectada etapa en Kent pero sen recoñecemento masivo. Uns anos despois, xa no selo Malaco, acadaría os seus momentos de gloria pero non os puido disfrutar moito xa que morrería en 1985.  "I Created a Monster"é un tema funki de Lamont Dozier que tamén se encarga da produción.  "Steppin´ In The Shoes of A Fool" é moito máis pop.

xoves, 4 de febreiro de 2010

CATERINA CASELLI Canta en Español (EP,Hispavox, 1966 )

"La Ragazza Del Piper"

Xa falamos de Caterina Caselli hai uns meses con motivo da súa estupenda adaptación de "Days of Pearly Spencer" de David McWilliams pero hoxe recuperamos este Ep con tres temas en castelán  incluídos os seus primeiros éxitos "Ninguno me puede juzgar" e "Es la juventud", a adaptación do "Baby Please don´t go" de Big Joe Williams vía Van Morrison e Them. A que máis me mola é a única en italiano  "La ragazza del Piper", unha homenaxe ao "Piper Club", o sitio máis enrollado de Roma naqueles anos. A canción comenza cun solo de baixo Fender que toca Caterina, pero está cantada por unha voz masculina, probablemente un dos músicos de Gli Amichi, o seu grupo de acompañamento.



MIGIANI SEPTET Twistin´ The Madison (EP, RCA, 1962)

 
"Twistin´ The Madison"

Cando hai anos decidín apuntarme con Franki a unhas clases de baile para principiantes que daba a Asociación de Veciños de Pastoriza, tomei a decisión de especializarme no Madison porque desde sempre me chamara a atención. Aínda que non moita xente o sabe, co tempo fun quen de dominar os pases básicos  e de feito estou a preparar un video nun estilo semellante ao que segue.


COSECHA ROJA en directo

Pode mercar a compilación "Un Par de Cosas" (1991-2000) en Hanky Panky Records.

martes, 2 de febreiro de 2010

PILDORA X Estación Sideral (EP, Subterfuge, 1993)

 
 "Estación Sideral"
 

Ao igual que Ovidi Montllor, Píldora X viñan de Alicante chegaron a publicar, que eu saiba, un Ep, dous sinxelos e un par de cds. Debutaron con "Estación Sideral" para Subterfuge e a verdade o seu rock con influencias sicodélicas parecía un pouco fóra de sitio no selo madrileño que andaba naqueles anos máis interesado noutros estilos. Malia que a voz do cantante me cansa un pouco, en tódolos seus discos hai cancións que están ben. Neste en concreto a peza que dá título é a versión dos Doors de "Peace Frog" molan. Hoxe en día parte deles están tocando como Los Pájaros.

Entrevista para o fanzine Subterfuge