Amosando publicacións coa etiqueta Oitentas. Amosar todas as publicacións
Amosando publicacións coa etiqueta Oitentas. Amosar todas as publicacións

mércores, 22 de maio de 2013

JEREMY KIDD - Petals And Ashes / Crocodile Tears (Self -Drive Music, 1985)

"Petals And Ashes"

Inencontrable en internet hasta ahora como da fe alguno de nuestros colaboradores, “Petals & ashes” (pétalos y cenizas) es el único single que publicó Jeremy (o Jerry) Kidd tras su salida de los experimentales The Red Guitars, una banda de culto procedente de Hull y asociada al ambiente independiente británico de mediados de los 80. En el 85 Kidd decide emprender una esperanzadora carrera en solitario cuyo único resultado es este sencillo en cuya cara b figuraba otro tema propio, la lánguida e inocua “Cocodrile tears”. Con los excesos de las producciones de los 80, su tema principal es un homenaje a la anarquista lituana Emma Goldman (1869-1940), una canción de belleza serena y ecléctica que muestra lo mejor (la pieza en sí)  y lo más incómodo (esas baterías electrónicas) de una década de la que todavía hay mucho que rascar. La emoción acaba por imponerse y su vibrante mensaje tan actual convierte a esta canción en una joya perdida y hallada para goce de nuestros lectores y oyentes. Una vez recuperada no se la pierdan.


venres, 22 de abril de 2011

THE EXTREMES Driftin´ (Party Records, 1986)

"You Angel You"

The Extremes, a pesar de ser suecos, en concreto de Vimmerby, una pequeña ciudad del sur del país, bien podrían haberse hecho pasar por grupo de cualquier estado de los EEUU practicando eso que entonces se llamaba Nuevo Rock Americano. Lo más interesante del disco está en la adaptación de Bob Dylan en la línea Jason & The Scorchers y en un par de temas firmados por el guitarrista Anders Ragnasson que sigue en activo en un banda llamada True Lies.


mércores, 5 de maio de 2010

GRUNWALD & HILTON Try (Mariann International, 1981)

"Rock And Roll Rocket" 

Pouco sei destes dous rapaces, Jerzy Grunwald e Janusz Hilton (Hryniewicz), agás que eran polacos e que como parella só deixaron este elepé gravado en Suecia nos primeiros oitenta. Musicalmente é pop rock de toda a vida, con algún que outro estribillo molón e un bo traballo vocal da escola dos Eagles ou America aínda que nalguns temas que están máis preto de Hall & Oates ou  Steely Dan.



luns, 28 de decembro de 2009

Canción # 12.348: ALFONSO SAINZ Cerca De Las Estrellas (1983)



Realmente terrible este elepé do pekenike Alfonso Sáinz gravado mentras residía nos EE UU e co que ía á procura de "novos horizontes" no díficil e efímero mundo da canción lixeira. O único rescatable é adaptación un pouco tras de "Cerca de las estrellas", a mellor canción dos Pekenikes.

luns, 7 de decembro de 2009

LOS MARY WILSON De Noche También (Trilita, 1989)


Seguimos con grupos sevillanos de finales de los ochenta de influencia sesentera con el único disco de los Mary Wilson que al igual que el de Las Balas está grabado en los Estudios Matasellos de Ubrique. Mi favorita es la que abre el disco " Cuando Digas Te Quiero" que aparece también en versión intrumental; tampoco está mal " No Quisiera Asustarte", el resto de originales son decentes no así las versiones que son bastante tópicas.

domingo, 6 de decembro de 2009

LAS BALAS Las Balas (RNE, 1991)



La Balas, como dijimos en el post anterior, fueron la siguiente aventura de parte de los Tiernos Mancebos pero esta vez con una actitud y estética mucho más beat y powerpopera que hace que el disco sea bastante más entretenido y casi todos los temas son muy agradables. Llegaron a editar un segundo disco ,"Tal vez mañana", pero no lo he visto nunca así que si alguien lo tiene me gustaría oirlo aunque algunos de los temas se pueden escuchar en su myspace.

venres, 4 de decembro de 2009

TIERNOS MANCEBOS Tiernos Mancebos (Polydor, 1987)

Hoy traemos el único elepé que publicaron los sevillanos Tiernos Mancebos y aunque el peinado del bajista los haga parecer una banda de neo-románticos, lo suyo era el beat y el pop clásico de siempre. El disco no es que sea una maravilla pero está muy bien trabajado vocalmente y tiene sus momentos como "Cada vez que ocurre" o "Moscas y Arena" que son, con diferencia, las mejores canciones. Polygram llegó a publicar el disco en Perú, México y Venezuela pero pasó casi lo mismo que aquí, o sea nada. Después de la disolución tres de los miembros formarían Las Balas con una inclinación definitivamente beat.


martes, 3 de novembro de 2009

THE DECORATORS Rebel Songs (MLP, Red Flame, 1983)



Os Decoradores eran de Manchester e na súa curta carreira 1980-1984 deixaron dous discos para o selo Red Flame sendo este mini elepé "Rebels Songs" o segundo deles. O cerebro da banda era o guitarrista e compositor Michael Bevan cun tono vocal que lembra a Peter Perret dos Only Ones ou a Lou Reed, proporcionándolle un toque especial a algunha das cancións como "Mick´s Girl" ou "Falling Star" que me gustaron moito.


xoves, 1 de outubro de 2009

LOS ELEGANTES Soy Tremendo! (MX, Zafiro, 1985)

Non hai moito tempo o noso colaborador Nico Estrume nunha conversa tabernaria opinaba sobre os Elegantes dos que dicía: "eran sota, cabalo e rei pero tiñan algunhas cancións que non estaban nada mal", aí queda. O maxi single que traemos hoxe está composto por temas do seu segundo disco "Paso a Paso" pero con diferenzas con respecto aos temas orixinais do elepé. Ademáis da adaptación cara as pistas de baile de "Soy Tremendo" cuns arranxos horrorosos, están a versión instrumental de "Louie, Louie" e o primeiro intento de "Dispararé". O último tema, "Ven y salta", non cambia. Como bonus vai "Soy Tremendo" tal como aparecía no elepé.

Link by mail dezaoitorodas@gmail.com

luns, 18 de maio de 2009

THE KEY The Golden Age (LP, Unicorn, 1987)

The Key, aos que faciamos mención nun comentario anterior, foron unha banda que traballou na zona de Los Angeles entre 1985-1988 e que nese tempo deixaron un Ep e este Lp editado polo selo británico Unicorn especializado en bandas que se movían preto do movemento mod. A cabeza pensante do grupo era Shane Ries que en anos posteriores tivo una carreira de máis éxito. En canto a "The Golden Age" é o típico disco de grupo de xénero, musicalmente cheo de tópicos con algunha canción agradecida. Para amantes do revivalismo mod e sobre todo dos Jam.

martes, 12 de maio de 2009

NACHA POP El Sueño - Atrás (Hispavox, 1981)

É unha verdadeira mágoa pero era o agardado. Aquí está o noso sentido homenaxe con "El Sueño" un tema aparecido só en single e que posúe tódalas grandes virtudes das cancións de Antonio Vega. "Atrás", outra gañadora, viña no seu segundo elepé "Buena Disposición".

Link by mail dezaoitorodas@gmail.com

venres, 10 de abril de 2009

THE FEELIES Rarezas 1986-1991

Aquí tedes a colección de caras B e rarezas prometidas que abarcan o periodo comprendido entre 1986 e 1991. Como non tiña moitas ganas de ir documentando a procedencia de cada unha e mellor que visitedes esta discografía pormenorizada dos Feelies.

01 She Said She Said (2:39)
02 Sedan Delivery (2:52)
03 Egyptian Reggae (2:00)
04 Everybody's Got Something To Hide (3:26)
05 Dancing Barefoot (5:12)
06 Paint It Black (2:49)
07 Barstool Blues (2:37)
08 I Wanna Sleep In Your Arms (1:47)
09 White Light White Heat (2:03)
10 Fun To Be Happy (2:32)
11 Sweet Jane (Live con Lou Reed) (4:28)

THE FEELIES Time For a Witness (LP, AM, 1991)

Si el gafoso co-líder de los Feelies tenía ya en mente despedirse con un gran disco, a fe que lo consiguió. Mercer da otro paso al frente reclamando su puesto de guitar hero subterráneo, ahora echando mano de una distorsión más agresiva que tiene su reflejo en una absolutamente desinhibida manera de cantar inédita hasta ese momento en su discografía. Por supuesto que sigue habiendo sitio para las guitarras cristalinas y los estribillos ensoñadores, para los largos solos de guitarras en paralelo sobre un acorde, pero todo suena ahora de una manera más transparente, decididamente más directa. Nada hacía pensar en un grupo agotado creativamente. A pesar de manejar los mismos ingredientes a lo largo de su carrera, de alguna manera cada disco de los Feelies tiene una característica que lo diferencia de los anteriores, y “Time for a witness” de ninguna manera sonaba a despedida, más bien al contrario, quizá sea el disco más eufórico y enérgico de su carrera, que no por nada se despide con una enconada versión del “Real Cool Time” de sus idolatrados Stooges.


THE FEELIES Only Life (LP, AM, 1987)

El fichaje por A&M en 1988, les da la posibilidad de grabar en mejores estudios y con más tiempo a su disposición, algo que queda reflejado en “Only Life”. Todo suena ahora más lleno, más potente, quizá más standard, pero igualmente inconfundible. La voz gana peso en la mezcla final, se amplía la paleta de colores en las guitarras, con Glenn Mercer en estado de gracia, recuperan gran parte de la velocidad perdida en “The Good Earth” y demuestran que la asiduidad con la frecuentan los escenarios los ha convertido en un grupo mucho más poderoso. Cierran su disco más velvetiano con una acelerada versión de “What Goes On”, aunque sus referencias son más amplias de lo que normalmente se les reconoce.

El que parecía ser su disco definitivo, el que los colocaría en una posición al menos desahogada, sufre un frenazo imprevisto cuando Polygram engulle a A&M en uno de esos clásicos movimientos de una industria que parece devorarse a sí misma, y los fans del grupo que habían conseguido su fichaje desparecen del mapa. Ellos siguen a lo suyo, se embarcan en una gira con Lou Reed, en la que incluso consiguen que la gárgola neoyorquina se suba al escenario con ellos para celebrar el último concierto interpretando “White Light, White Heat”.

Artigo completo

mércores, 8 de abril de 2009

LOS MODELOS Los Modelos (MLP, MR, 1983)


Entre 1981 e 1983, polo menos en Madrid, a afección estaba dividida entre os seguidores dos “babosos” e os das “hornadas irritantes”. Entre os que formaban nas filas destas últimas atopábanse grupos coma Derribos Arias, Glutamato Ye-yé, Sindicato Malone, Pelvis Túrmix ou Ciudad Jardín. Tódolos que crían que debían estar á última tiñan a obriga de apoiar a estes. Vamos, era o que procedía: se dicías que che gustaban máis os babosos podíache caer unha boa. Eu polo menos non me atrevía, xa que non había case nada peor que ser un baboso, aínda que en realidade na intimidade da miña casa gozaba como un enano con eles e o das hornadas, que como movemento era moi divertido e radical, musicalmente non me dicía case nada.

O paso do tempo coido que me deu a razón xa que quen se acorda de grupos como Pelvis Túrmix, Sindicato Malone ou Ciudad Jardín? Glutamato Ye-yé nunca deixaron de seren un mal chiste e Derribos Arias, que eran os mellores con diferenza de entre todos eles, resultaban demasiado marcianos como para interesarme. Entre os babosos formaban grupos como Los Secretos (na súa primeira etapa, a dos seus tres primeiros discos en Polydor, que é a única que merece a pena, xa que posteriormente convertéronse nun grupo absolutamente ramplón, case case coma Los Limones), Mamá, Nacha Pop, Tótem (que eran o súmmum do baboso, os mestres: había que ir escoitalos con babeiro. Calquera día subo o seu elepé) ou Los Modelos, que editaron en 1983, cando xa non existían como grupo, este mini elepé que vos presentamos, con media ducia (¿para que máis?) de gloriosas e acarameladas cancións que soan increíblemente ben pensando que non eran máis que unhas maquetas gravadas entre 1980 e 1981.
Tede coidado coas subidas de azucre!!!

O noso colega Cesar Prieto ven de reeditar o disco así que tirade do peto para mercalo.

luns, 30 de marzo de 2009

GAMINE Harley Davidson (MLP, Marilyn, 1985)

Aínda que só fose polo feito de térenme descuberto a música de Serge Gainsbourg, estes franceses de Burdeos xa terían un oco na miña memoria sentimental. Ademais, retrotáenme a unha época na que a xente en Ourense podía tomar copas e moverse, bailar sería moito decir, ao ritmo da fantástica versión de «Harley Davidson» que parece neste mini LP de oito cancións. Unha época na que no Bar, mítico pub ourensán que funcionou na década dos 80, se podía escoitar o mellor e máis actual da música nacional e internacional, como se estiveramos no centro do mundo.

Lembranzas aparte, o caso é que o disco, que compila un par de singles e parte doutro mini LP francés, segue a soar fresco e melódico, con esa mezcla de Rickenbakers e acústicas que tan ben trenzaban os Flamin’ Groovies nos finais dos 70, en cancións tan brillantes como «Julie, Julie» ou «Shandy Street», e algún que outro detalle rocanroleiro de qualité. Tiñan o bo detalle de cantar en francés, viñan máis ou menos apadriñados por Robin Wills e Chris Wilson, productores dalgún destes temas e daquela nos Barracudas, e os apelidos dos seus dous líderes amosaban as claras a súa ascendencia hispana. Esta edición española do sello Marilyn non tivo continuidade e logo lles perdemos a pista, aínda que hai pouco descubrín un CD que semella xuntar o mellor da súa produción entre os anos 80-86. Por suposto, este pequeno gran disco de son modesto pero moi apañado aparece na súa totalidade.

Artigo aparecido no seu día na revista Ruta 66

luns, 9 de marzo de 2009

EDGE OF THE ROAD Medium Cool Sampler (LP, Medium Cool, 1988)

Para rematar este pequeno repaso de parte da discografía dos Waltones aquí tedes un recopilatorio editado na primavera de 1988 polo selo Medium Cool, con dúas pezas máis dos nosos heroes.

Cara A
1. THE RAW HERBS The Storm (3:40)
2. THE RAW HERBS At My Funeral (4:11)
3. THE WALTONES The British Disease (3:08)
4. THE WALTONES Bold (2:27)

Cara B
1. THE CORN DOLLIES Mouthful of Brains (2:24)
2. THE CORN DOLLIES What Do I Ever (2:11)
3. THE RAIN Seven Red Apples (2:51)
4. THE RAIN Dry The Rain (2:38)

Máis info

domingo, 8 de marzo de 2009

THE WALTONES The Deepest (MX, Medium Cool, 1988)

THE WALTONES Spell It Out (MX, Medium Cool, 1988)


THE WALTONES She Looks Right Through Me (MX, Medium Cool, 1987)

Aínda que non deixa de seren un pouco raro, a finais dos oitenta víanse polas tendas de segunda man da Coruña discos do pequeno selo británico Medium Cool especializado sobre todo en iso que agora chaman jangly guitar-pop e que incluía na sús escudería a bandas como The Raw Herbs, The Rain, The Popguns, The Corn Dollies e sobre todo a The Waltones que eran sen dúbida os que máis me gustaban. The Waltones viñan de Manchester e eran Alex Fyans (batería), Mark Collins (guitarra), James Knox (voz e harmónica) e Manny Lee (baixo e coritos). Deixaron cinco singles entre 1987 e 1989 e un Lp "Deepest", que non tivo repercusión por mor dos problemas derivados tanto da quebra da distribuidora como dos de Medium Cool e aínda que o intentaron de novo non sucedeu nada, unha mágoa porque as súas cancións estaban moi ben, con bos ganchos, boas guitarras e boas melodías.

The Waltones