Amosando publicacións coa etiqueta España 60-70. Amosar todas as publicacións
Amosando publicacións coa etiqueta España 60-70. Amosar todas as publicacións

mércores, 10 de abril de 2019

WHISKY DAVID Tina - Groupie (RCA, 1973)


NOTAS DA FOLLA DE PROMOCIÓN

WHISKY DAVID es producido por su descubridor FERNANDO ARBEX, pero su vinculación con la música data de hace varios años, Escocés de nacimiento y español por adopción, llegó a nuestro país en 1966, con sus 19 años deslumbrados por sus experiencias y meditaciones logradas durante su reclusión en un Monasterio Tibetano. Aquí con un conjunto escocés cantaba y era el organista del grupo, luego pasó a Los Shakers, cuyos componentes formaron después el grupo Los Brincos. Más tarde fue organista con Juan y Junior, Miguel Rios y con Micky donde también tocaba la armónica. 

WHISKY DAVID admira a Ray Charles y sueña con llegar a parecerse algún día a Jimmy Smith, su organista favorito, pero FERNANDO ARBEX, descubrió que tiene enormes facultades como cantante y compositoror. Por eso en éste, su primer disco, la "cara A" es "TINA", tema que le pertenece y que dedicó a una novia que tuvieron entre su hermano gemelo y él allí en Escocia , y la cara B, "GROUPIE" de FERNANDO ARBEX. su productor, son la tarjeta de presentacion de este artista que dará mucho que hablar.



luns, 23 de marzo de 2015

MANOLO GAS & THE TINTO BAND BANG - Spain / Luna India (Polydor, 1975)


Do pianista e organista barcelonés Manolo Gas xa falamos hai un par e anos pero hoxe recuperamos outra das súas aventuras a mediados dos setenta con The Tinto Bang Band. "Spain" é unha adaptación dunha peza clásica do compositor francés Emmanuel Chabrier" con tódolos tópicos da época pero a súa cara B, "Indian Moon", composta por el mesmo baixo o seudónimo Sag Olonam (os seu nome ó revés), é un estupendo tema funk.

EL SONIDO DE MANUEL GAS Hits Del Año (Pergola, 1970)


Recuperamos este vello post do gran Manuel Gas para satisfacer a Paul Harvey que nos envía estas verbas: "Hi there, I have just discovered the wonderful music of Manuel Gas/Manolo Gas and was wondering if you could repost a link to this album as it is almost impossible to find his albums on the net (apart from a couple). I am really surprised that a label like Vampisoul have not reissued his albums or made a compilation". 


venres, 18 de abril de 2014

JUNIOR - Perdóname / The Snake (RCA 1973)


Outro que se foi estes días foi Junior Morales. A súa carreira en solitario non pasa do discreto pero malia iso sempre aparece algo, como esta fantástica cara B que imos adicar ao noso querido Bernardo e a seu blog Mi Tocadiscos Dual, todos tivemos un.

ALFONSO SAINZ - Quédate / I Got A Feeling (Philips, 1977)


Onte morría Alfonso Sáinz así que aquí vai esta pequena lembraza cun  tema que ten pouco que ver coa súa faceta máis coñecida como membro dos Pekenikes.

luns, 29 de abril de 2013

BARRABAS - Woman / Cheer Up (RCA, 1972)

"Cheer Up"

Xa que falabamos de Barrabás hoxe recuperamos "Cheer Up", a única peza lenta do do seu primeiro disco que ademáis é unha das que máis aprezo de todo o seu repertorio.


martes, 27 de marzo de 2012

B.B. MUÑOZ - De Que Sirvo / Pueblo Ahora (RCA 1974)

"De Que Sirvo"

Este trabajo es el comienzo de un largo camino insinuado en el anterior L.P. "MAXIMILIANO", aquí dispongo de la sensación absoluta de volar sin tiempo medido en las canciones, estas fluyen naturalmente sin interrupciones de producción, nace la música en total libertad y retorna luego de mucho tiempo humildemente decidido y fuerte B.B.MUÑOZ, sin la pesada mochila de la fama ganada dignamente, sin máscaras, dado que asumo mi pasado testimonial representando una época de intensos cambios en las costumbres del mundo, que como siempre se ve reflejada en la maravillosa MULTIDIMENSIONALIDAD DE LA MUSICA. España se abre ante mis ojos con sus colores, su historia y su maravillosa geografia, como queda plasmado en la portada de este L.P.en el complejo montañoso de NAVACERRADA a 40 km de MADRID. Civilizacion coincide con la primera crisis mundial del petroleo, que cambió la economía de la TIERRA tan profundamente que llegó hasta nuestros dias de hoy. 


venres, 17 de febreiro de 2012

PEKENIKES - Pekenikes (Movieplay, 1972)

"Polychronius"

Notas interiores

Las ocho sesiones que nos ocupó la confección de este álbum, las distribuímos de la siguiente forma: 

Durante las seis primeras grabamos todos los instrumentos de viento, quitarras y percusión; en la séptima. mediante los arreglos de Ferro y con la colaboración de los señores profesores en violines, violas. etc., pusimos fondo orquestal a los números que lo precisaban  y ya, el ultimo dia, hicimos las mezclas.

Vamos a deciros algunas notas curiosas sobre las canciones contenidas en este LP: 

Para interpretar "CRESTAS DE ORO", Vicente se sirvió de un cucurucho de cartón mojado en café; introdujo en él la campana de la trompeta y consiguió así la nueva dimensión de sonido que deseaba obtener. En el "SUEÑO DE DEBORAH". Félix para conseguir un sonido grave de maraca, tuvo que emplear una caja llena de clavitos, lo malo era que en cada golpe se salía uno, y, al final de la canción, apenas si le quedaba algún clavito dentro de la improvisada maraca. En "SOLDADITOS DF PLOMO", le tocó la china a lgnacio: estaba tocando la armónica y, de repente, en uno de los mejores momentos, ¡ay!, dio un grito. Todos quisimos saber qué le había pasado y nos respondió que se había enganchado un pelo del bigote al emplear la palanca del cambio de la armónica indudablernonte tuvimos que repetir la grabación. Un caso verdaderamente curioso fue el que le sucedió a José Vicente cuando grabábamos "POLUCION". Debía emplear el distorsionador en una determinada parte de la canción, pero" curiosamente cada vez que pulsaba el botón del fuzz  se oía una emisora de radio por los altavoces del amplificador en lugar del sonido de urraca de su buster. Gonzalo, gentilmente, nos sugirió que fuéramos a la emisora para pedir que, por favor, interrumpiesen la emisión mientras grabábamos el numerito en cuestión.

En fin, estas y otras muchas cosas repletas de inocuidad podríamos comentaros sobre este L. P. que, con la más digna intención musical, hemos gestado. 
En nuestro ánimo e tá desear a todos nuestros amigos una feliz audición y un mejor relax. y también ¡qué caramba!... ¡Un apretón de manos! 


mércores, 8 de febreiro de 2012

ALL & NOTHING - Tarantos / Seven O'Clock (Fidias, 1971)

"Seven O'Clock"

All & Nothing en realidade non eran un grupo real, senón unha creación de estudo a cargo do lendario xornalista musical e figura clave na historia do pop español José Luis Álvarez. A finais dos 60 e principios dos 70, co fenómeno do undergraund en todo o seu esplendor, Álvarez inaugura en Madrid un estudo de gravación por onde pasan músicos de famosos grupos como Canarios, Nuevos Tiempos, Núcleos, Alcatraz e moitos máis. Tamén funda o curioso selo Pussy, onde se edita o sinxelo "Snobismo / Underground Vibrations n° 2 " acreditado ao inexistente grupo AII & Nothing  e para o que  utiliza diferentes jam sessions e gravacións informais dos devanditos músicos que pasaban polo seu estudo. O experimento tivo un éxito inesperado e ao pouco tempo edítase un segundo sinxelo de AII & Nothing, esta vez con banda "de verdade" e nunha onda máis flamenco-rock.  "Psicodelia, hippies y underground en España" de Pepe García Lloret


xoves, 29 de decembro de 2011

JUNIOR - Going Where You Go (1975)


Viendo el otro día la  tv movie sobre la vida de Rocío Dúrcal me acordé de lo mucho que me gustaba esta canción del bueno de Junior.

martes, 11 de outubro de 2011

GINO - Ave De Paz / La Vida Es Un Juego De Azar (Discophon, 1971)

"La Vida Es Un Juego De Azar"

O italiano Gino Cudsi chegou a España como membro do grupo que acompañaba a Georgie Dann e aproveitando ese contacto tivo a posibilidade de gravar algúns sinxelos tanto en solitario como en compaña da súa muller como Gino & Lucille. "Ave de Paz", o pretendido tema estrela, non aguantou máis de 20 segundos no tocadiscos pero "La Vida Es Un Juego De Azar", recentemente recuperada no segundo volume de "Sensacional Soul", é certamente curiosa. A versión orixinal é do francés, ainda que nado en Túnez, FR David, o mesmo que nos oitenta arrasou con "Words".


martes, 13 de setembro de 2011

BRUNO LOMAS Ven Sin Temor - Dame Tu Amor (Discophon, 1972)

"Dame Tu Amor"

De mi segunda visita a la gran ciudad sólo recuerdo que después de mucho insistir me acabaron comprando este single de Bruno Lomas, en aquel año me molaba mogollón "Ven sin temor", una adaptación del "How you do?" de Mouth & MacNeal . Con el tiempo fuí poniendo sólo la cara B, para mi gusto su mejor canción en los setenta.

martes, 2 de agosto de 2011

RAY L. FALCON Por Qué, Por Qué, Por Qué - Ooh Baby (Olympo, 1974)

"Ooh Baby"

Estas dos adaptaciones de Gilbert O´Sullivan realizados por el guitarrista y cantante catalán Ray L Falcon, están extraídas del Lp que publicó ese mismo año y que también incluía versiones de Chicory Tip, Slade, Mungo Jerry, Temptations o Marvin Gaye. Nunca ví el disco pero estoy un poco intrigado por ver como resuelve la situación de enfrentarse a temas como "What's going on", así que si alguien tiene una copia estaría encantado de poder escucharlo. La siguiente biografía es de nuestros vecinos Pots Sentir-me?

Ray L. Falcon era el pseudónimo de Ramón Llenas Falcó, guitarrista y cantante. Durante los 60 pasó por grupos como los Gratsons y Symbolo y hacia finales de la década formó parte del conjunto de Rudy Ventura, para quien cantaba, tocaba la guitarra y con quien compuso algunos temas. Paralelamente, emprendió una carrera en solitario bajo el nombre de Ray L. Falcon (y que ya utilizaba para firmar las composiciones que hacía para Ventura), junto con quien se encontraba detrás de proyectos fantasma como The Ten Tops En Onda, por ejemplo y, más tarde, a Ray & The U.F.O. Band. Durante la primera mitad de los 70, Ventura y Llenas siguieron colaborando y formaron el grupo Unidades, un tema del cual ("Much more") aparece en el recopilatorio Andergraun vibrations! Vol.1: Spanish hard psych & beyond (1970-1978), junto con “Soy un soñador”, de Rudy Ventura y su conjunto. Como guitarrista, sus compañeros lo comparaban con Wes Montgomery (e incluso le llamaban “Wes”), por quien Llenas sentía una gran admiración. Y es que, como el guitarrista norteamericano, aprendió a tocar la guitarra de forma “autodidacta sin saber leer música”, tal y como afirma su hija, Samantha Llenas.

Además a partir de los 80, es posible que tocara como músico “mercenario” para, entre otros, J.M. Bacchelli, que representó a España en Eurovisión en 1981 (o quién sabe si no fue él mismo). También, se dedicó a adaptar y cantar temas para anuncios (Eau Jeane, Chispas ...), canciones de series como Los Pitufos y, incluso, se dedicó al doblaje: así podemos encontrar su voz en el mítico Decta-cubitus de la serie Musculman. En estas tareas a menudo colaboraba con el exDiablos Amado Jaén y hasta con Kitflus. Su hija Samantha (a quien dedicó la canción homónima que compuso como Ray L. Falcon) se ha dedicado desde su muerte, en 2003, a recuperar y reivindicar la historia de su padre a través de la red.


venres, 25 de marzo de 2011

BILL QUICK Take Me Away - Winter´s Gonna Come (Explosión, 1973)

"Take Me Away"
 

El último intento de activar las ventas de "Gente maravillosa" fue este single que incluye como tema estrella "Take me away", uno de los momentos más acelerados del elepé y "Winter´s Gonna Come", con un aire más acid folk. Sin inmutarse ante el fracaso, Milhaud ofreció financiar otro álbum a Quick y Gottschall, pero estos proyectos fueron abandonados cuando Gottschall decidió volver a casa a Texas. Poco es conocido de los  posteriores movimientos de Quick pero parece que siguió grabando en Venezuela en los setentas e incluso hay quien dice que asumió el alter-ego de Indiosuave para su etapa latin-rock en los primeros ochentas. Hace unos años publicó una biografía titulada "La autobiografía de un Don Nadie" (A la luz de la Sabiduría de Nisargadatta Maharaj) que podéis comprar aquí.

martes, 22 de marzo de 2011

BILL QUICK Maravillosa Gente - Only The Weather (Explosión, 1973)

"Beautiful People"

Aunque las reacciones al primer single de Bill Quick no fueran del todo alentadoras, Alain Milhaud decidió que no estaría mal probar con todo un elepé, así que a principios de 1972 dieron forman al fantástico pero ignorado "Maravillosa gente" que se publicaría en España y Brasil con escasa o ninguna repercusión. En la grabación colaboraron los sesioneros más solicitados del momento: Salvador Dominguez & Chema Pellicó (ex- Cerebrum),   Frank Rojas (Sangre),  Jess Lam (Jess & James) o su amigo Mark Gottschall, otro músico americano que andaba por España a principios de los setenta. Éste fue el primero de los dos singles que se publicaron con temas del elepé .Hay reedición tanto en cd como en vinilo y lo podéis conseguir en Guerssen, por ejemplo.



martes, 15 de marzo de 2011

BILL QUICK Lluvia - Soy Solo Un Hombre (Explosión, 1971)

"Soy Solo Un Hombre"

Bill Quick, de nombre completo Guillermo Enrique Ruíz Quick-Guzmán,  nació en Miami, Florida, de padre americano y madre venezolana. Después de que sus progenitores se divorciaran, se trasladó a Caracas pero pasó la mayor parte de su infancia viajando alrededor del mundo debido al trabajo de su madre para las Naciones Unidas. A principios de los setenta se instaló Madrid y acabó siendo un habitual del Rastro, tocando la guitarra acústica y vendiendo cinturones y sandalias de cuero, todo muy hippie. Precisamente allí encontró a varios de los músicos con los que grabaría posteriormente y al productor Alain Milhaud que le ofreció la posibilidad de grabar este primer single que dista mucho de sus logros posteriores aunque "Soy sólo un hombre" tiene su punto.


venres, 18 de febreiro de 2011

THE FINDER´S Volumen 1 (Cocodrilo, 1987)

 "Quiero Vivir"

Os barceloneses The Finder's tiveron unha vida breve durante a que deixaron gravados tres ep´s para o selo Belter ata que parte dos seus membros decidiron iniciar unha nova aventura como Alex y Los Findes. O elepé complétase cunha adaptación do tema de Edoardo Vianello "Guarda come dondolo" que orixinalmente apareceu nun Ep na que a estrela era Peppino Di Capri con cancións da película de Dino Risi "La Escapada".


luns, 7 de febreiro de 2011

LONE STAR Soñar - Las Campanas de La Catedral (EMI, 1971)

"Soñar"

EN FERROL NO SE NOS HA QUERIDO ESCUCHAR

Fue la primera vez que un Club de baile, de la ciudad, mejor dicho una Discoteca, la única que en la actualidad existe en Ferrol, presentó una atracción al público, siendo nada menos que el conjunto Lone Star, número uno en España, al menos en nuestra opinión, los que abrieron este fuego de atracciones semanales, las cuales mucho nos tememos se va a quedar en eso: en una simple prueba de la que el empresario, propietario de la sala, ha salido tremendamente descontento, así como el propio conjunto.

¿Es todo ello prueba de que efectivamente la juventud ferrolana es apática en grado sumo? Nosotros hemos pulsado la opinión de los componentes de Lone Star, en larga y animada charla, de donde sacamos algunas de las partes más interesantes.
-Hemos vuelto a Galicia para ofrecer nuestras canciones; sin embargo, aquí en Ferrol no se nos ha querido escuchar. Es una verdader pena. La juventud ferrolana no ha respondido al esfuerzo realizado por la empresa que nos ha contratado, que ha hecho un gran esfuerzo para ofrecer algo a lo que la juventud ha vuelto la espalda. Es muy lamentable que el público no haya respondído. 
 
¿Sabeis que sois el primer conjunto que actúa en una sala de la ciudad?
-Somos los primeros y seguramente seremos los últimos, ya que no creo que ninguna se decida a hacer algo semejante, visto el éxito de esta primera experiencia por todo lo anteriormente expuesto. 
 
Dejando a un lado este tema, ¿qué me decís de vosotros?
-Continuamos nuestra línea. No nos van las charangadas. Actualmente tenemos una canción que tiene gran calidad. Su título es "Soñar", pero dado que no ha tenido la suficiente difusión no es todo lo conocida que se merece. Pronto haremos un programa de Televisión, denominado «A todo ritmo», en el que trataremos de ofrecer esta canción, ya que en las anteriores apariciones de TVE, ésta no ha estado muy acertada con nosotros.

Decís que no os van las charangadas, ¿seguro?
-Nosotros somos músicos de Conservatorio; tenemos varios cursos de música, vivimos de la música, pero para la música.

¿No os perjudica esto desde el punto de vista económico? 
-Puede ser, pero es que la calidad está bien pagada y nosotros creo que la tenemos.
 
¿Cuánto cobrais por actuación?
-Eso depende. A nosotros lo que nos interesa es actuar el mayor número de veces posible. Aparte, influye la proximidad, los desplazamientos, etc. 

¿Cifras concretas?
-Depende. Pueden ser de 50.000 a 150.000 pesetas, según las circunstancias.

¿Sois unos obreros?
-Somos unos obreros de la canción, pero de categoría; con calidad, no lo olvides...

¿ Cuándo os volveremos a ver por aquí?
-En abril, tal vez.

Pedro Gené, Juan Miró, Luis Masdeu y Rafa de la Vega, forman este simpático grupo musical, al que deseamos ver pronto por Ferrol con sus éxitos, sus canciones y su sinceridad.  Al despedirnos nos recalcan el comportamiento del público joven ferrolano. Otra vez será, pues Lone Star lo merecen. 
Faro (Ferrol Diario, 1971)

venres, 4 de febreiro de 2011

LOS HURACANES Esta Tarde a Las Siete (EP, EMI, 1966)

"Espérame"
 

Os doce temas do único elepé publicado polos Huracanes apareceron tamén en tres EP´s do que éste foi o primeiro. Ademáis da fantástica "El calor del verano" e as intranscendentes pero eficaces , "Esta tarde a las siete" ou "Quero repostar", estaba "Espérame", un tema cheo de romanticismo tristón, case melodramático, pero que me gusta moito.


luns, 24 de xaneiro de 2011

JULIO ANDREU Caramelo de Menta (Gong, 1979)

"Ya No Más"

Este disco de Julio Andreu ya lo habíamos posteado hace un par de años pero gracias a Miguel Blanco recibimos información de primera mano.

Julio Andreu fue el batería del mejor grupo de Valencia en la época beat: Los Huracanes. Excelente músico, compositor y creador de la mayoría de las canciones del grupo en su fase para EMI. Dotado de una imaginación extraordinaria, reflejada en sus ideas musicales, consiguió sorprender a muchos y aún hoy lo sigue haciendo...¡Era un creador nato!. Llegó a compaginar la música con otras artes como la pintura, la fotografía y el dibujo, además de ser profesor en el politécnico de Valencia.

Este disco fue un reto personal para él. Fue solo a Madrid en busca de ayuda porque se quedó sin ella al morir Juan Camacho que iba a producirle el trabajo. Al llegar se puso en contacto con Movieplay y al darse cuenta Gonzalo García Pelayo de quién era le abrió todas las puertas y le consiguió a los mejores músicos de estudio del momento, a los coros La Red de San Luis y alguna colaboración como la de Pedro Iturralde al cual Julio le explicó el solo que quería, y éste le acercó la idea.

Durante un mes estuvieron en los estudios Kirios de Madrid, aprendiendo y arreglando las canciones de la maqueta que habíamos grabado él y yo en mi casa durante varios meses. Jony Galvao, excelente compañero guitarrista hizo unos impresionantes arreglos para lo que se escuchaba entonces. Julio, no era cantante,  utilizaba la voz como un instrumento más, hay que escucharle globalmente y ver la dificultad y originalidad de su música. El estilo lo adaptó a lo que se llevaba en ese momento. La promoción fue escasa, la compañía estaba en apuros y gastó el poco dinero que tenía en Pablo Abraira que era más conocido. Prefirieron dejar perder los millones de entonces que costó la grabación y edición, con la consiguiente decepción de mi amigo Julio y de todos los que le supimos valorar como músico y persona.
MIGUEL BLANCO