Amosando publicacións coa etiqueta Pop-Rock. Amosar todas as publicacións
Amosando publicacións coa etiqueta Pop-Rock. Amosar todas as publicacións

venres, 12 de xullo de 2019

LOS PÁJAROS - La Flor De La Vida (Funny, 1990)


Segundo dos dous discos que publicaron estos rapaces gaditanos. A petición dun comunicante anónimo.


martes, 3 de xuño de 2014

MICHAEL McGEAR Woman (Island, 1972)

"Bored As Butterscotch"

Mike McGear (o irmán de Paul McCartney) foi membro dos Scaffold, aquel trío no que tamén estaban Roger McGough e John Gorman e que durante uns anos coa súa súa mestura de comedia, poesía e música incluso acadaron certa notoriedade con temas frikis como "LilyThe Pink" ou "Thank U Very Much". Está ben lembrar tamén o Lp que editou en compaña de McGough, "McGough and McGear" en 1968 e que incluía "So Much", unha canción que me gusta especialmente. "Woman" foi o seu primeiro traballo en solitario e nel conta de novo con McGough nas letras agás a colaboración co seu irmán Paul co que compón a medias a deliciosa "Bored As Butterscotch" aínda que nos créditos aparece asinada por McGear e amigo. O resto do disco ten os seus momentos como "Roamin A Road", "Witness" ou o rock de "Uptown Downtown" que xa fora gravada por Scaffold

Notas interiores:

"i asked zoot money, andy roberts, dave richards, gerry conway, norman yardley and john megginson to leave their homes to stay at mine in liverpool and with very little time or money de my first solo album: being mad they agreed. a year, lots of time, lots of money, and lots of friends later it was done. not knowing how to sing i chose the north to tear my guts out, and drove to stockport.s.r.s. studios where pete tattershall recorded all the basic tracks. zoot on one grand (and leky) piano, john on the other, andy on kriwaczek (pronounced krivocheck) acoustic and lead gtr, dave on bass gt.. norm gob iron, jerry drums, and i was khown to pick up my maracas. the next few months were covered in 'roof over your head' work, during which roger mcgough (the good poet) and i polished off the words. and i phoned people who would make the album nicer. on to e.m.i, abbey rd. studios where with the help of tony clarke we added final vocals, tim and the centipede string section/tony coe, chris pyne, cecil moss, mike rosen. molly duncan roger ball and other brass friends-paul korda, alan gorrie, steve gould (heavenly soulchoir) ginger johnsons african drums brian augers lovely organ, and special appearance of roger bunn on spaceship "mindblow". john meg may i add had the cheek to arrange the brass and strings. then endless hours of mixing with tony, me, and meg, and finally tony common came up to take some wet wirral photos, then down to finish the artwork. The end result is the plastic disc under this cardboard and a year out of my life. i (what they laughingly call) produced it. i've also treated my voice like an instrument (particularly on things like jolly good show) and naturally instruments blend, together at times. so there follows a list of printed songs to catch the words that float away."


martes, 11 de marzo de 2014

LOWRY HAMNER & THE CRYERS - Midnight Run (Mercury, 1979)

"Who You Tryin' To Fool"

Aquí vai o segundo disco dos Cryers que en liñas xerais e bastante inferior ao primeiro pero aínda así ten os seus momentos. Da formación orixinal só quedan o propio Lowry, o baixista Tom Ethridge e o guitarrista Clay Barnes. Dentro das colaboracións, e como figuras máis coñecidas, aparecen Garth Hudson (The Band) ou Timothy B. Schmit (Poco, Eagles).


mércores, 20 de novembro de 2013

DOUG OWEN - Evenings East (ABC, 1978)


Xa hai un tempo puxemos o primeiro Lp de Doug Owen, "From The Start", e aquí vai o segundo nunha liña semellante de clásico pop-rock. Isto que ven a continuación é o que nos escribiu o propio Owen no seu día:

"It's interesting how records can hang around for so long. I recorded another one after "From the Start". It's called "Doug Owen/Evenings East. I was but a kid when I got my break in Nashville. I've never pursued  a career in music where I wanted to be a star. Just writing songs and traveling around the world. I'm now in the Atlanta area looking for jobs playing and doing session work. Anyway, thanks again for liking my early work".

Best wishes
Keith Destry (Doug Owen)

Por certo, tódolas ligazóns de Mediafire xa non están dispoñibles, cancelaron a miña conta. Se alguén quere algo en concreto terá que pedílo por mail.


xoves, 12 de abril de 2012

RICK NELSON - Intakes (Epic, 1977)

"Stay Young"

Rick Nelson and the Stone Canyon Band's last album for MCA, "Windfall", was released in January 1974. A couple singles, "Try (Try to Fall in Love)", and "Rock and Roll Lady", followed in 1975, and then Nelson parted ways with MCA. Epic Records signed him in 1976, and his first album for the label, "Intakes", came out in the fall of '77. Epic suggested Keith Olsen (producer of Fleetwood Mac) to work with Rick on the album, but Nelson ended up producing most the tracks himself. The sound on "Intakes" is more pop/rock and less country rock than "Windfall". Tom Brumley's steel guitar is featured on only half the tracks, and drummer Ty Grimes has been replaced by Steve Duncan. There's also studio help from session men Jai Winding (keyboards) and Roger Bush (slap bass). Jay De Witt White is still on bass, and contributes two songs, "Five Minutes More', a upbeat pop/rocker, and the soul-ish "Change Your Mind". Dennis Larden continues on lead guitar, and has two folky acoustic songs on the album, "Wings" and "One By One" (which should have been a single - Rick's senstive vocals, excellent band harmonies, and Brumley's pedal steel solo make this one a standout). Rick himself wrote two songs on the album, "Something You Can't Buy" (reportedly inspired by his wife's spendthrift ways), and the piano ballad "It's Another Day", about a couple drifting apart. There's also excellent material from outside sources - Baker Knight's straight ahead rocker "I Wanna Move with You" (with one of Larden's best electric guitar solos), the catchy, hook laden "You Can't Dance" (Duncan's drumming shines here), Gallager and Lyle's countryish "Stay Young" (with another excellent Tom Brumley solo), and the old r&b hit "Gimme a Little Sign" (with Rick on lead guitar). Rick is at his best vocally on this album, and the harmonies by the Stone Canyon Band are strong. The album sounds like a strong commercial effort, yet it failed to dent the charts for even a few weeks. How could it have missed? Did Epic just throw it on the market with no promotion? Or was radio just too resistant to a veteran artist making a strong contemporary statement? It's never come out on cd, although seven of the tracks are on "Stay Young: The Epic Recordings". I recommend buying the original album. Get yourself a needle and turntable, and listen to some of Rick Nelson at his best. Ron



venres, 21 de xaneiro de 2011

BABY GRAND Baby Grand (Arista, 1977)

"Alligator Drive"

Baby Grand venían de Philadelphia y fueron la idea de Eric Bazilian, Rob Hyman y David Kagan que junto al productor Rick Chertoff dieron forma a un par de elepés de pop-rock clasicote con algún que otro momento decente.  Éste, con la bonita portada de Botero, es el primero de ellos y cuenta con la colaboración de dos componentes de Utopia. Años después Bazilian, Hyman, y Chertoff encontrarían el éxito con los Hooters. Los muy aficionados al grupo pueden encontrar un par de grabaciones en directo del año1979 pinchando aquí.


xoves, 4 de xuño de 2009

THE JACQUELINES Jaimita, Songs Of Tragedy And Grotesque (CD, Velvet, 2000)

Es posible que tras el brillante resultado de "33 1/3 Microsillons" , que a pesar de todo tampoco obtuvo demasiado eco -aunque sí muy buenas críticas-, Scarpa empezara a contemplar la posibilidad de abrir más su música y acercarla a ese tipo de sonoridades a las cuales las revistas prestaban atención. Para ello formó un grupo, The Jacquelines, con el que grabó en el 2000 Jaimita, Songs Of Tragedy and Grotesque. Más allá del desafortunado título, Malcolm Scarpa se aparta por completo de la línea que había seguido hasta entonces e idea unas canciones (sólo once) que se mueven más o menos en el rock soñador de grupos como The Flaming Lips, Mercury Rev o The Soundtrack of Our Lives. Si antes sus canciones se clavaban rápidas y certeras en la diana, ahora quedan paralizadas por un manto de guitarras y de bajos adormecidos que quitan mucha espontaneidad al asunto. Tan sólo en dos temas ("Never Have To Cry" y "Jour de Fete") se vislumbra al Scarpa de siempre, pero en el resto, demasiado largos y con excesiva importancia de las texturas, se pierde algo importante, la chispa se diluye sin solución posible. Nuevamente, y a pesar de su sonido y trazado contemporáneo, el disco apenas tuvo repercusión y el fracaso tuvo a Scarpa en el dique seco hasta el 2004.

En Busca del Vinilo Perdido

¡No me jodan que voy a ser el único redactor musical de este país que no levita con “el nuevo grupo de Malcolm Scarpa”! Y no está nada mal, no crean. Pero es que se habían barajado tantos epítetos de genialidad y pertenencia a un nivel kármico del pop inalcanzable para el resto de mortales que uno no hacía más que limpiar la baba del reproductor esperando el momento en que sonara este “Jaimita,Songs Of...” Y -oh, pequeño desencanto- nos encontramos con once piezas de pop pulcro y académico, bien surtido de talento, con el punto investigador y de superación técnica que se le supone al fundador del grupo, pero con poca alma. Producción aseada, intenciones de originalidad compositiva y el arrastre de la marca Scarpa. Pero... ¿y la emoción? Al acabar el álbum solamente recordaremos “My Decline And Fall”, por su textura siniestra y oscura algo fuera de lugar, del estribillo a lo Housemartins de “Never Have To Cry” y de “Jour De Féte”, por su magnífica melodía y ejecución a la Hefner. El resto peca de espíritu de banda sonora, de aquello que un amigo llama “estética de jarrón neoclásico”. Aún así, da toda la impresión de que estamos ante uno de esos discos que van enganchando conforme se le dedican más escuchas. Estoy en la quinta, pero voy a seguir probando…

Lluís González (Mondo Sonoro)

martes, 12 de maio de 2009

NACHA POP El Sueño - Atrás (Hispavox, 1981)

É unha verdadeira mágoa pero era o agardado. Aquí está o noso sentido homenaxe con "El Sueño" un tema aparecido só en single e que posúe tódalas grandes virtudes das cancións de Antonio Vega. "Atrás", outra gañadora, viña no seu segundo elepé "Buena Disposición".

Link by mail dezaoitorodas@gmail.com

luns, 6 de abril de 2009

LOS NEGATIVOS 18º Sábado Amarillo (LP, Discos Victoria, 1987)


Fai xa uns anos o primeiro elepé dos Negativos, “Piknik caleidoscópico”, foi elixido por unha desaparecida e prestixiosa revista limodresa como o mellor disco español dos anos 80. Non é de estrañar xa que o devandito disco contén unha serie de cancións absolutamente brillantes ás que o paso dos anos non lles fixo máis facer crecer. Tras ese mítico disco, xa reeditado en cedé, Los Negativos editaron a súa segunda obra, que é a que vos ofrecemos, que chegou a ser aínda máis maldita que a primeira e que cargou sempre coa pesada fama de ser moi inferior a esta. Non imos ser máis papistas que o Papa sostendo que é mellor, pero xa vai sendo hora de reivindicar este elepé dicindo que se trata tamén dun gran traballo, que tivo a desgraza de ter que soportar a comparación co seu antecesor e que contén grandiosas cancións como “1, 2, 3 luz roja”, “Estación de Francia”, “Recuerdos desde el Gran Hotel” ou a inmarcesible (palabra que se puxo de moda fai un tempo entre todo crítico pedante que se preciase un pouco) “Bagdad”, ao meu parecer a mellor canción do repertorio dos Negativos.

sábado, 4 de abril de 2009

BB SIN SED Casa Doce + 1 Tema Extra (LP, DiscMedi-Blau, 1991).



Reanudamos hoxe a nosa vella colaboración fanzinerosa cos nosos colegas bilbaínos de Otoño Cheyene que dentro da súa serie "Discos a rescatar" nos presentan "Casa Doce" dos cataláns BB Sin Sed. Como bonus vai unha versión en directo e acústica de "Piedra de Águilas" gravada en RAC 105 FM e que aparecu como cara B do seu sinxelo "Tesoro de Palabras".

Si me lo permiten, y siempre desde nuestro particular punto de vista, uno de los mejores discos de pop-rock que se ha hecho en este país. Si las cuentas no me fallan éste era el tercer trabajo de estos catalanes (de Sabadell, para más señas), tras un primer mini-LP y su estreno en disco grande con "Sed de Sed". Yo les conocí con este último y me maravillaron sus melodías (una mezcla del mejor rock americano y, ¿se puede decir?, el cancionero popular en lengua castellana), sus letras y esa actitud de "rockeros ilustrados". "Casa Doce" es una lección de cómo hacer canciones vibrantes, emocionantes y sin fecha de caducidad; historias impregnadas de un romanticismo hoy en día tristemente en desuso. Tenían la suerte de contar con uno de los mejores letristas en castellano que ha habido en este país, su cantante Xavier Vendrell (cuyo parecido con Nick Cave es sorprendente), y con un guitarrista exquisito, Remember, que podía pasar de la fina y sutil filigrana a la visceralidad de un Robert Quine, al servicio siempre de la canción y no al contrario. Parece que su fórmula es muy sencilla, pop-rock de toda la vida, pero la realidad nos demuestra que no lo es. El hacer que lo difícil parezca fácil sólo está al alcance de unos pocos, gente con talento sin duda. Sin hacer un gran esfuerzo de memoria, y para que el lector se sitúe, podíamos citar a La Rosa, Cosecha Roja/Burgas Beat o a José Ignacio Lapido (091) como referentes cercanos, aunque la propuesta de BB Sin Sed merece ser considerada única y personal, con un universo propio en temas como "Tesoro de Palabras", "Piedra de Águilas", "Fenomenal", "Ángel de Soledad" o "Huracán" por resaltar sólo algunas de estas doce joyas.

Después publicaron "Ahora" (1997), que suponía una propuesta sonora más arriesgada que ésta, pero sustenda por los mismos mimbres de siempre: canciones memorables. No muchos les recuerdan hoy en día, pero pocos grupos pueden presumir de un legado tan sólido. Desconozco si siguen vinculados a la música de alguna manera. Si alguién tiene alguna pista sobre ellos que nos lo haga saber, por favor. Grandes.

Unha xentileza de Otoño Cheyene, visítaos

martes, 20 de xaneiro de 2009

THE DOCTORS CHILDREN Discografía Coñecida


Nen sequera nestes tempos de sobreinformación virtual se pode contar moita cousa dos Doctors Children. Tampouco valeu de nada preguntarlle a Steve Wynn, que no seu día editou o seu único disco en Down There, aquel pequeno selo que usaba para sacarlle discos aos amigos (Naked Prey, Green on Red...). Nada máis lembra que eran moi bos rapaces, e que simplemente licenciou o disco para os USA porque lle recordaba aos seus queridos Only Ones. Boa razón, sen dúbida, e moi acaída, porque é verdade que por veces os Doctors Children recordan as cancións e o son do grupo de Peter Perret (sen as drogas e os solos de John Perry, ben é certo). Era precisamente ese regusto loureediano e os detalles que os aproximaban ao son do Dylan eléctrico, os que os apartaban de moitos daqueles grupos indies que medraban como cogomelos na Gran Bretaña de mediados dos 80. Editaron o seu primeiro single no 85, pero as dúas cancións que o formaban non deixaban ver a maior inspiración das súas seguintes entregas. O disco que se editou en España baixo o título de King Buffalo non é mais que a edición aumentada dun primeiro mini LP chamado Rose Cottage, e sería producido nada menos que por John Leckie, moi querido nesta casa polo seu traballo con XTC. Con dúas caras ben diferenciadas, cancións longas na A, máis curtas na B, King Buffalo é un delicioso tratado de pop sinxelo e enerxético de raíz americana pero de inconfundible sabor británico, de retrousos xubilosos e baladas velvetianas, a mostra dun talento, o de Paul Smith, único compositor, quizais menor pero nin moito menos despreciable. Aquí presentamos toda a súa producción discográfica coñecida, singles e caras B de maxi incluídas, e aceptamos gustosos calquer tipo de información sobre as súas andanzas e o paradeiro actual do amigo Smith.



mércores, 7 de xaneiro de 2009

WE´RE NORMAL AND WE WANT OUR FREEDOM A Tribute To Arthur Lee and Love (3X10", Alias, 1994)

Aquí tedes un triple dez pulgadas editado orixinalmente nun bonito vinilo verde e amarelo por Alias hai xa quince anos, co pretexto de rendir tributo á música de Arthur Lee e Love con título sacado dunha liña da canción "The Red Telephone". O que acostuma a suceder nos discos tributos, tan de moda hai uns anos, é o xeito no que os grupos participantes abordan a versión. Están aqueles que practicamente se dedican a reproducir a orixinal sen negún cambio e hai outros que optan por cambiala totalmente o que pode levar a un resultado novidoso ou simplemente a facela case irrecoñecible. No caso deste "We’re All Normal And We Want Our Freedom" e ao longo dos 21 temas aparecen reflectidos os dous casos aínda que non sei como hai bandas que se atreven a tentar unha nova lectura de cancións que un pensa xa son inmellorables. Góstamne "Willow Willow" por Eggs, "Robert Montgomery" na interpretación de Urge Overkill, "Message To Pretty" por David Kilgour, "¡Que Vida!" por Uncle Wiggly, "Softly To Me" por The Gamma Rays, "No Matter What You Do" de Love Battery e sobre todo a miña favorita do disco "Bummer in The summer" por Smack Dab. Como contrapunto a peor sen dúbida e adaptación que fan os Teenage Fanclub de"Between Clark And Hilldale".