martes, 30 de decembro de 2008

LIVERPOOL EXPRESS Tracks (LP, WB-Hispavox, 1976)

Liverpool Express fueron el proyecto del ex-Merseybeat Billy Kinsley tras la disolución de Rockin´ Horse un grupo que había montado en los primeros setenta con otro veterano de la escena de Liverpool, nuestro admirado Jimmy Campbell, responsable de maravillas como el único single de 23rd Turnoff "Michael Angelo/Leave Me Here", un clásico en Limodre casi a la misma altura que Chocolate Frog. El legado discográfico de la banda se redujo a "Yes It is", disco absolutamente recomendable reeditado recientemente por Rev-Ola. En 1975 Billy al bajo, junto a Tony Coates a la guitarra y voz, Roger Scott Craig a las teclas y Derek Cashin a la batería dan forma a Liverpool Express, todos ellos se conocían desde hace años de echar las pachangas al fútbol semanalmente. Gracias a la habilidad de su manager Hal Carter, consiguen contrato con Warner para publicar su primer Lp "Tracks", un disco de claras influencias beat, con bonitas armonías y arreglos setenteros, que le dan un tono muy agradable, si te gustan los Beatles o Badfinger, premio. Los singles extraídos del album funcionarion bien, especialmente "You Are My Love" de la que Paul McCartney dijo que era una de sus canciones favoritas. Curiosamente su mayor impacto se produjo en Sudámerica a donde fueron de gira, siendo recibidos por cientos de fans histéricas a la llegada a Rio de Janeiro. De su carrera posterior no tengo mucho conocimiento salvo que hay un Best Of editado en el 2002 con 18 canciones.

luns, 29 de decembro de 2008

THE YOUNG RASCALS Groovin´ (EP, Atlantic-Hispavox, 1967)

"Groovin´" e sen dúbida unha das miñas canción favoritas de sempre e foi tamén a que lle deu título ao terceiro Lp dos Young Racals, o último baixo ese nome antes da decisión de acurtarlo e pasar a ser The Rascals a secas. Co tempo convertiríase no mellor dos discos do grupo e, claro está, no máis vendedor grazas á peza homónima que foi un éxito a nivel mundial con versións en italiano e en español. Con "Groovin´" os Young Rascals entraron na era sicódelica sen abandonar esa querencia soul que era parte do seu son nos dous primeiros discos pero ademáis enriquecérono con achegamentos a terreos musicais máis latinos. O Ep publicado por Hispavox inclúe "Groovin´" nas versións inglesa e española, "Sueño" outra das grandes gañadoras do LP e unha peza do seu segundo LP "Collections", o clásico da Motown "Too Many Fish in The Sea".


domingo, 28 de decembro de 2008

SUGARLOAF Señora De Ojos Verdes (Single, Liberty-Hispavox, 1970)

Sugarloaf formáronse en Denver das cinzas dos Moonrakers que incluían ao teclista e vocalista Jerry Corbetta, ademáis do guitarrisa Bob Webber, o baterista Bob MacVittie, Veeder Van Dorn na outra guitarra e o baixista Bob Raymond. Despois dun intrascendente disco que publicaron en 1968 decidiron mudar de nome convertíndose en Chocolate Hair, tempo que no que perderon a Van Dorn. A banda foi fichada por Liberty que deicidiu cambiar de novo seu nome pasando a ser Sugarloaf, como unha popular zona de ski en Colorado (Liberty pensaba que Chocolate Hair podería ser causa dalgunha polémica racial). Sugarloaf editaron o seu primeiro Lp en 1970, e o single "Green-Eyed Lady" chegou a ser un éxito internacional ben merecido. A sú cara B "West of Tomorrow" é outra das pezas destacadas do LP que só contén seis temas que se moven por terreos de blues un pouco coñazo aínda que a versión vía Yardbirds de "The Train Kept-A-Rollin'" non está mal. Despois deste achegamento a fama tiveron que pasar cinco anos para que Sugarloaf volvera a repetir e por fin no 75 "Don't Call Us, We'll Call You" do seu cuarto e último LP "Don't Call Us", chegou de novo ás listas. Despois da separación Corbetta grabou en solitario e colaborou con Frankie Valli & the Four Seasons como músico e letrista.

venres, 26 de decembro de 2008

LOS PEKENIKES Pepper Box (Movieplay, 1973)


Os Pekenikes entran nos setenta coa súa relación con Hispavox a punto de finalizar e con follóns dentro do grupo despois da publicación de "Ss. Ss. Ss. Q. E. S. M. (Sus seguros servidores que estrechan su mano) . O novo contrato con Movieplay trae formación renovada aínda que mantendo tres membros da vella garda: Ignacio Martín Sequeros (baixo e piano), Félix Arribas (baterista) e Vicente Gasca (trompeta), iso si, sen perder esa capacidade para facturar ese tipo de instrumentais que os convertiran en parte da historia da música pop española. A súa andaina en Movieplay a partir do 72 tivo tamén algunhas concesións por parte do grupo como a grabación de temas de composición allea. Despois da adaptación de "Pop Corn" de Hot Butter tocoulle o turno ao "Pepper Box" de The Peppers. A canción é practicamente clavada a orixinal agás por unhas pequenas partes vogais e chegou a ser sintonía do programa "El Gran Musical" da cadena SER. A cara B é "Olé Alí" extraída do seu segundo Lp para Movieplay que non está mal a pesar dos teclados e ten un toque a primitivo rock andaluz.

xoves, 25 de decembro de 2008

THE PEPPERS Pepper Box (Single, Barclay-Movieplay, 1973)

"Pepper Box" foi un deses novedosos instrumentais dos primeiros setenta a base de Moog, nun tempo no que as máquinas aínda non dominaban o mundo. O seu creador, o francés Roger Tokarz, traballaba facendo música para anuncios e películas e precisamente dunha desas pequenas composicións sacou a idea de facer un tema completo na mesma liña que outro tema que xa fora éxito o "Popcorn" de Hot Butter. Coa axuda dos músicos Pierre Alain Dahan e Matt Camison publicou a canción baixo o nome de The Peppers chegando rapidamente aos primeiros postos en Francia, EEUU e Reino Unido con preto de tres millóns de copias vendidas en todo o mundo. A cara B "A Pinch of salt" é incluso mellor, un instrumental con certo toque soul a base de teclado e moog. O Lp publicado posteriormente está reeditado por RPM.

martes, 23 de decembro de 2008

GEORGE BEST

Corre el año 1968, en Paris un joven norirlandés de tan sólo 22 años recibe el Balón de oro de la FIFA, mientras en Ferrol, un hermoso niño ve por primera vez la luz. Dicha casualidad en si misma no es demasiado significativa, pero si a este hecho le añadimos que 37 años más tarde el mismo día en que moría el premiado, nacía el primer hijo de aquel niño, obtenemos dos variables tan extrañamente coincidentes que de ser Iker Jiménez, y no yo, el protagonista de esta historia habría dado para varios tomos de la historia paranormal del fútbol y quien sabe si para alguna que otra delirante historia de las de J.J Benítez.

Pero el caso es que soy yo quien cuenta la historia y lo que pretendo es escribir, a partir de estas dos casualidades que me acercan al ídolo, unas breves líneas sobre uno de los iconos más sobresalientes de la vida pública y deportiva de los años sesenta en Gran Bretaña, su nombre: George Best.

De Best podemos señalar dos aspectos claramente definidos. Su actitud frente a la vida y su faceta deportiva. Ambas como ídolo de masas y ambas caras de la misma moneda. Se engaña quién ve a Georgie como un excelente futbolista en el aspecto deportivo pero como un detestable alcohólico en lo personal. La figura de Best la tenemos que analizar como un todo, sin disociar al hombre del ídolo, puesto que la propuesta es siempre la misma por muchas vueltas que se le quieran dar, ¿Quién es el ídolo? ¿El futbolista melenudo y desgarbado o el play boy que disfruta la noche a base de mujeres y alcohol? ¿El regateador eléctrico y goleador certero o el trovador de Pub? la respuesta es una y nada más que una; se trata de un personaje por el que la honradez corría a raudales.

En nuestro país, quizás, el borracho haya podido con el genio, y ese puede ser uno de los motivos por los George Best no es tan conocido como debiera, se conoce vida y milagros de futbolistas mucho más grises, como Muller, Rossi, Neskeens, Gullit, etc, etc, etc. Incluso se ha realizado algún que otro documental de título pomposo como; “El partido del siglo” donde no se glosó la figura de Best pero si la de: Mazzola, Platini, Riva, Charlton, etc. ausencia para la cual no vale ningún tipo de explicación. Por este y por otros motivos, propongo desde este foro un fuerte aplauso para… Santiago Segurola, sin duda alguna, el más docto necrólogo del país.

Leer más...


xoves, 18 de decembro de 2008

STARRY EYED AND LAUGHING (LP, CBS, 1974)

Acusados de simples copistas de los Byrds por utilizar ese sonido popularizado por McGuinn y la Rickenbacker de 12 cuerdas, Starry Eyed and Laughing justifican plenamente aquella frase de "estar en el momento y lugar equivocado". Pertenecientes a la periferia del pub-rock, nunca estuvieron en la primera línea del movimiento aunque era normal verlos actuar con artistas que practicaban y reivindicaban la vuelta a los orígenes del rock como respuesta la megalomanía musical de entonces. Con ese supuesto sonido anacrónico no les iría mal a los Flamín Groovies unos años después y tampoco a los Records con su aprovechamiento del "Eight Miles High" para su "Starry Eyes". Hay, por otra parte, quien apunta acertadamente que si hubiesen sido de Los Angeles habrían firmado por Elektra y serían una especie de nuevos Eagles. En su corta vida dejaron dos Lp´s y unos cuantos singles con canciones llenas de ganchos melódicos irresistibles, armonías celestiales y guitarras que le traen a uno ecos del "Fifth Dimension" o "Younger Than Yesterday".

Liderados por los guitarristas Tony Poole y Ross McGeeney comenzaron como dúo en Northampton en Mayo de 1973 con su nombre tomado de una línea del "Chimes of Freedom’ de Dylan y con un repertorio basado en originales y unas cuantas versiones de sus artistas favoritos: Gene Clark, Jackie De Shannon, The Beatles y por supuesto The Byrds. La llegada del bajista y también compositor Iain Whitmore a finales del 73 y del batería Mike Wackford a principios del verano de1974 da estabilidad a la formación que pronto consigue un contrato con CBS para la grabación de un primer Lp "Starry Eyed & Laughing". La idea original del productor Dan Loggins era incluir versiones de Dylan, Jackson Browne y Mike Nesmith pero afortunadamente sólo aparecieron temas firmados por el grupo. El disco es una delicia de principio a fin y muchas de las canciones son realmente memorables como la que abre la cara A "Goin´ down" o el primer single "Money is No Friend of Mine", otra maravilla al más puro estilo McGuinn y que cuenta con la colaboración de Ray Jackson de Lindisfarne a la mandolina. Otras canciones de la cara A como "Closer to you Now’ con BJ Cole a la steel guitar y "See Your Face" son medios tiempos muy bonitos. La cara B se abre con "Nobody Home" gran tema poproquero que también fue publicado como single al que sigue la estupenda "50/50" que me recuerda a los mejores días de Moby Grape . "Never say too late" y "In the madness" siguen apostando por las armonía vocales estilo californiano mientras que la fantástica "Everybody" es el acertado colofón del disco con buenos ejercicios guitarrísticos.

A pesar de la escasa repercusión y ventas de su primer trabajo, algo que treinta años después no logro entender, el grupo publica en septiembre del 75 lo que será su segundo y último disco "Thought Talk" que desgraciadamente no está tan bien como el debut quizás debido a que Dan Loggins metió demasiada mano y todo lo que beneficiaba al primero se echa de menos en este. El sonido es más elaborado, más rock diría yo. Como primer single se extrajo la insulsa "Good Love" pero el disco tiene buenos momentos como la recuperación del sonido Byrds en "One foot in the boat", el romanticismo a lo Gerry Rafferty en el tema de Whitmore "Since I lost You", el pop de "Don´t Give Me a Hard Time", las excursiones al West Coast en "Flames in The Rain" e incluso cientos toques jazzies en la pieza que cierra el disco "Thought Talk".

Evidentemente con el disco tampoco sucedió nada aunque sí consiguieron una gira por Estados Unidos con 110 fechas pero que al final se redujo a la quinta parte, convirtiendose el viaje en un desastre con electrocución de Ross McGeeney incluída en uno de los conciertos, por cierto el resto de la banda pensaba que estaba fingiendo y que lo hacía como parte del espectáculo, esperaban que al final de la canción se levantase. También les robaron la furgoneta con todo el backline y la CBS pasaba de ellos,..(los dramas del rock), así que de vuelta a casa McGeeney tomó la decisión de abandonar siendo sustiuído por Roger Kelly para cumplir unos conciertos pendientes tras lo cual Whitmore también lo deja. Aun así Dan Loggins se trae a Flo & Eddie a Londres para producir tres temas con McGeeney, Poole y Wackford, dos de los cuales "Song On The Radio" y "Saturday" saldrían como singles acreditados simplemente a Starry Eyed.

Los dos discos están reeditados en un 2CD, aunque algunas de las canciones aparecen en versiones distintas, también incluye los singles producidos por Flo & Eddie y cuatro temas no publicados previamente.

Starry Eyed And Laughing

Link by mail dezaoitorodas@gmail.com

STARRY EYED AND LAUGHING Thought Talk (LP, CBS, 1975)


Link by mail dezaoitorodas@gmail.com

martes, 16 de decembro de 2008

THE HERD From The Underworld (EP, Fontana, 1967)

Era 1965 cando catro mozos deciden formar unha banda que deciden chamar The Herd. Entre eles está un xoven Peter Frampton, vocalista e guitarrista que dez anos máis tarde se converterá en super estrela. O resto son Andy Bown aos teclados, Andrew Steele á batería e Gary Taylor ao baixo. Como centos de esperanzados grupos naqueles días deciden patearse Londres na procura de fortuna e aínda que os seus primeiros singles non funcionan o encontro con Ken Howard e Alan Baikley - compositores de éxito que xa traballaran con Dave Dee, Dozy, Beaky, Mick & Tich e os Honeycombs - fai que a sorte mude. "Paradise Lost", "From The Underworld" e "I Don´t Want Our Loving To Die" os catapultan nas listas de toda Europa con gran sona entre o publico feminino, Frampton arrasaba e incluso e nomeado "Face of The Year" en 1968. Tras un cambio de baterista aínda publican a que considero é a súa mellor canción "Sunshine Cottage". O intento de Peter Frampton de volverse un pouco máis serio e apartarse da orientación para teenagers fará que o grupo acabe por desaparecer. Pouco despois montará Humble Pie con Steve Marriot cos que grabou dous discos para Inmediate. A súa figura nos setentas é ben coñecida por todos sobre todo a partir do 75 con "Frampton Comes Alive!", que chegou a vender dezaseis millóns de copias. O Ep contén os dous primeiros singles para Parlophone "I Can Fly/Diary Of A Narcissist" e "From The Underworld/Sweet William" destacando sobre todas elas "I can fly" unha máis que apreciable canción e mostra de que Howard e Baikley tiñan algo máis que ofrecer.

domingo, 14 de decembro de 2008

APUNTES SOBRE EL WESTERN EUROPEO

A finales de la década de los cincuenta del pasado siglo surge como fenómeno de masas en Europa un nuevo género cinematográfico. Se trata del Western a la europea, una especie de pariente pobre de aquel que estaba dando sus últimas bocanadas en los EEUU, aunque manteniendo la inercia necesaria para rodar alguna que otra obra maestra, auténticas joyas, crepusculares, que determinarán el canto del cisne del western americano.

Será a partir de 1965 cuando la producción de este tipo de películas se lleve a cabo de forma masiva, sirva de ejemplo 1967, año en el que se realizan en España un total de 34 películas, de las cuales dos son producciones íntegramente nacionales, nombres como Romero Marchet, Sergio Leone, Giancarlo Parolini, Antonio Román, Juan Xiol, o Eugenio Martín desgranaran títulos como “El sabor de la venganza”,“Ringo de Nebraska”, “El precio de un hombre”,” Río maldito”, “El hijo del pistolero” etc. La avalancha es de tal magnitud que entre los años 1960 a 1980 se filman más de 600 Westerns.

Cuando los primeros westerns europeos llegaron a nuestras pantallas, nada hacía presagiar que el recién nacido venía para quedarse, pero así fue. Del mismo modo, que nadie se aventuraba a vaticinarles un halagüeño futuro comercial, y mucho menos que en el plano eminentemente artístico, pasados los años, pudiésemos rescatar un buen puñado de películas.

El fenómeno del western se coló en nuestro país por la puerta trasera, acaparando las programaciones de los cines de barrio, espacios donde era mucho más fácil camuflar y al mismo tiempo rentabilizar un sucedáneo de una calidad artística muy inferior al original e infinitamente más modesto en el apartado económico.

En lo económico, el fenómeno no fue mucho más allá de la contratación de algunos, pocos, actores americanos de segunda línea y la americanización de los castizos apellidos de los actores patrios. Dando paso a un totum revolutum, inmensamente atractivo para determinado tipo de público que, en no pocas ocasiones, derivó en sólidas ganancias para los escasos productores que apostaron por el género.